foto1: Katrien maakt haar valies, Marieke helpt ze toe te krijgen
foto2: de eerste stop in Afrika, Tripoli
foto3: zonsondergang boven Afrika
Saturday, October 13, 2007
Enkele foto's van het vertrek
foto1: Katrien maakt haar valies, Marieke helpt ze toe te krijgen
foto2: de eerste stop in Afrika, Tripoli
foto3: zonsondergang boven Afrika
eindelijk, na post-problemen
Buonas tardes, Aniula,
Voorbije week was de laatste van een lange vakantie. Ik ben eigenlijk blij dat we van start kunnen gaan. Zo krijgen we ook de kans om de kinderen en jongeren uit de buurt te leren kennen. Tot nu toe was het veel voorbereiden tussen de vier muren van het terrein van de zusters en miste ik het sociale contact met de plaatselijke bevolking enorm. Het was alsof we op een eilandje leefden!
Eergisteren zijn de eerste ‘kinderen’ (12/13 jaar) aangekomen, 6 meisjes uit Touba, 580 km hier vandaan. Ze lijken zich goed te voelen. In het begin waren ze wat verlegen maar nu lachen ze veel en durven ook al te plagen. Ze zijn aan het loskomen!
Ik ben juist terug van een wandeling met hen naar het dorp. Ik plaagde Zr. Edith door met een graspalm in haar nek te wrijven. Dat hadden de meisjes gezien en natuurlijk begon het spelletje. Even later stak ik een graspalm in mijn haar en werd het er in het geniep uitgevist. Tjongejonge, de giecheltantes!
Vanavond gaan we bij hen in de foyer eten. Ik ben benieuwd ! En daarna is het tijd voor recreatie. We gaan ‘Nemo’ bijkijken. Yes, kheb er zin in.
Ondertussen zijn er al heel wat inschrijvingen voor de school. We hebben 5 kleuters, 18 kinderen in het eerste leerjaar en 20 pubers in het eerste middelbaar.
We starten maandag om 7u45 met het heisen van de vlag en het zingen van de nationale hymne. Verder zullen de leerkrachten worden voorgesteld en zullen we de werking van de school uitleggen (toiletgebruik, regels op de speelplaats, NETTOYAGE jaja!)
Eergisteren hadden we de eerste vergadering met alle leerkrachten, 8 in het totaal.
De kennismaking was heel aangenaam en ook het samen brainstormen over de werking van de school verliep heel goed.
In de kleuterklas staat mevrouw Eugenie. Het eerste leerjaar zal worden begeleid door meneer Thomas en ik af en toe en in het eerste middelbaar staat meneer Gilbert (met al 15 jaar ervaring), een meneer die Frans geeft (Ik ben zijn naam vergeten. Het is een moeilijke naam om te onthouden. Hij is de enige moslim onder de leerkrachten.), Marta en Sr. Rosanna.
Na deze bijeenkomst had ik zin om te beginnen, een goed teken dus.
Met het oratorium (speelpleinwerking) gaan we wat later beginnen. Wanneer de school en de foyer hun draai wat gevonden hebben.
Er zal oratorium zijn op zaterdagmiddag en zondagmiddag maar ook donderdagmiddag want dan zijn de leerlingen vrij, zoals bij ons woensdagmiddag.
6 OKTOBER
Eindelijk kan ik mij nog eens rustig zetten om wat ervaringen neer te pennen.
Amaj, het verschil met de vakantie is groot. Vooral het aantal uurtjes slaap verschilt enorm. De wekker rinkelt om 5u. Dan staat Marta op om zich te douchen want ik douch mij 's avonds. Zo kan ik 20 minuutjes langer blijven liggen (mmm).
De dag is goed georganiseerd.
5u30 -> de meisjes wekken en ze aan het werk zetten (poetsen en koken)
6u15 -> de meisjes douchen zich onder voortdurend toezicht van Marta en mij. En we zetten er de press achter, zene.
6u45 -> we nemen het ontbijt samen met de meisjes, een bouillie van melk, rijst en suiker te vergelijken met zeer waterige rijstpap.
7u15 -> de meisjes maken zich klaar om naar school te vertrekken. Wij crossen nog gauw naar het huis van de zusters om daar een stuk brood naar binnen te werken.
7u45 -> de school begint met het hijsen van de vlag en het zingen van de 'Hymne national'. Tegen Kerstmis, denk ik, dat ik het wel van buiten ken. Na het volkslied volgt het ochtendwoordje dat de leerkrachten om beurte voorbereiden.
8u -> de lessen beginnen. Ik werk dan in de bibliotheek of zorg voor het eten 's middags. Enkel op woensdag en donderdag heb ik respectievelijk een activiteit in de kleuterklas en muziek in het eerste leerjaar. Het lijkt gemakkelijk maar dit is het niet want de leerlingen verstaan nauwelijks het Frans!
12u15 -> leerlingen gaan naar huis of naar de foyer om te eten. Op maandag en woensdag ben ik aanwezig in de foyer om te zorgen dat alles goed verloopt. De tijd in de foyer vraagt veel van me want de meisjes nemen hun tijd om het eten klaar te maken. Ze doen me vaak denken aan mijn broers die een werkje moeten doen...spelen, babbelen, lachen. En ondertussen grommelt mijn buik. Hebben zij dan geen honger???
13u30 -> Siësta als je het geluk hebt dat de meisjes zwijgen en dat de werkmannen hun werk even stopzetten. ( De foyer krijgt een mooi kleurtje : saffraangeel en bordeau)
14u30 -> de meisjes nemen een douche, wat nodig is met de temperatuur hier (steeds in de 30 graden).
15u -> de lessen van de 'avond' beginnen
16u45 -> nettoyage van de school (klas, gang, trap, toiletten)
17u -> zingen van het volkslied en neerhalen van de vlag. De school is uit.
18u -> Op maandag en donderdag ben ik aanwezig in de foyer als alziend oog (hum). We eten, doen de was, amuseren ons en studeren.
22u -> Slapekes tijd. Als ik geen toezicht heb in de foyer kruip ik er zelfs vroeger in want ik ben K.O. naar een werkdag.
Bon, dit was zowat een schets van een dagje hier in Niamana. Gelukkig hebben we 's vrijdags onze vrije dag. Dan mogen we doen wat we willen! t' Is te zeggen, hier stap je niet zomaar de deur uit om in de stad wat te gaan wandelen, met vrienden af te spreken, een terrasje te doen of iets te bezoeken. Neenee. Niamana ligt zo'n twintig km van de stad. En de weg is niet bepaald simpel!
Ofwel vraag je aan de zusters om mee te mogen rijden wanneer ze toevallig naar Bamako moeten ofwel heb je de moed om het openbaar vervoer te nemen.
Voor Marta is het gedaan met de sotrama (foto)!
De bakskes op wielen die je hierboven ziet zijn de beruchte sotrama.
Onze eerste vrije dag hebben we samen met Sidonie (over haar vertel ik later nog wel) het openbaar vervoer genomen. De zusters vonden het toch wel belangrijk dat we het systeem van het openbaar vervoer hier leerden kennen. Zo waren we wat minder afhankelijk van hen.
Ik was ook van die mening maar Marta daar en tegen voelde er minder voor…en daar had ze gelijk in.
Ik was vooraf wel wat bang. In zo’n camionetje zit soms 22 man, goed op elkaar gepropt alsof het buiten ijzig koud is. Er zijn geen ventilators en er is zeker geen ‘climat’ (Ik kan al niet meer op het Nederlandse woord komen). Zoals je weet of niet weet ben ik iemand die het rap benauwd krijgt in ruimtes met weinig frisse lucht. Ik zou niet voor de eerste keer flauwvallen!
Maar ik was voorbereid en voelde me goed! Bovendien was Sidonie bij ons. Zij is van Mali.
Na een halfuurtje stappen naar de stopplaats van de sotrama, stapten we als eerste in. Ruimte zat, maar na een stop en nog een stop en nog een stop en nog een stop (de sotrama stopt waar hij wil) zaten we met 20 in het camionetje. Zoals hierboven beschreven, vrouwen en mannen, jong en oud met wasmand of andere bagage. Na een uurtje rijden waren mijn voeten heet. Ik zat boven de motor met mijn rug naar de bestuurder, rechts van mij Marta aan het open raam en links van mij Sidonie.
Het verkeer hier in Mali is verschrikkelijk vooral ‘s morgens en ‘s avonds op het spitsuur: lange files, geclaxonneer van vele ongeduldige chauffeurs en de lucht is één en al uitlaatgas.
Ik voelde me nog steeds goed maar Marta had haar hoofd al op mijn schouder gelegd. In een kwartier tijd heeft ze misschien wel vier keer gevraagd of we er bijna waren.
We stapten uit aan de markt. Marta was lijkbleek. Ik nam haar stevig bij de arm, Sidonie langs de andere kant. Ik voelde hoe ze wegzakte. Gelukkig werden we bijna onmiddellijk geholpen door twee sterke mannen. Zij leidden ons naar een kraampje met wat lommerte waar de marktkramer voor ons een bank vrijmaakte. Het duurde een hele tijd voor Marta zich terug goed genoeg voelde om te stappen. Hoewel ze niet gevallen was, was ze toch even buiten bewustzijn geweest want ze wist niet hoe ze de sotrama was uitgekomen!
Voor haar was het genoeg geweest. Ze zou niet weer in zo’n ding kruipen!!!!
Voor de terugkeer hebben we de bus genomen tot Yirimadio, niet zo ver van Niamana. Van daar moesten we nog maar een klein eindje met de sotrama. Dit was veel aangenamer reizen maar het duurde wel iets langer.
Toch was het voor Marta geen optie meer om het openbaar vervoer te nemen. De twee vrijdagen die volgden, hebben we steeds het geluk gehad met de zusters te kunnen meerijden en met de broeders te kunnen terugkeren.
De broeders wonen in de stad, Centre Père Michel (foto). Het is een centrum met foyer waar beroepsopleidingen worden gegeven (metaalbewerking en landbouw) . In h
In het weekend organiseren de broeders ook oratorium.
We gebruiken onze vrije dag om eerst en vooral uit te rusten! Verder profiteren we van 24/24 uur internet, ideaal om onze sociale contacten wat te onderhouden.
Wat we nog allemaal doen op vrijdag, verneem je in mijn volgende bericht! Tot horens.
Voorbije week was de laatste van een lange vakantie. Ik ben eigenlijk blij dat we van start kunnen gaan. Zo krijgen we ook de kans om de kinderen en jongeren uit de buurt te leren kennen. Tot nu toe was het veel voorbereiden tussen de vier muren van het terrein van de zusters en miste ik het sociale contact met de plaatselijke bevolking enorm. Het was alsof we op een eilandje leefden!
Eergisteren zijn de eerste ‘kinderen’ (12/13 jaar) aangekomen, 6 meisjes uit Touba, 580 km hier vandaan. Ze lijken zich goed te voelen. In het begin waren ze wat verlegen maar nu lachen ze veel en durven ook al te plagen. Ze zijn aan het loskomen!
Ik ben juist terug van een wandeling met hen naar het dorp. Ik plaagde Zr. Edith door met een graspalm in haar nek te wrijven. Dat hadden de meisjes gezien en natuurlijk begon het spelletje. Even later stak ik een graspalm in mijn haar en werd het er in het geniep uitgevist. Tjongejonge, de giecheltantes!
Vanavond gaan we bij hen in de foyer eten. Ik ben benieuwd ! En daarna is het tijd voor recreatie. We gaan ‘Nemo’ bijkijken. Yes, kheb er zin in.
Ondertussen zijn er al heel wat inschrijvingen voor de school. We hebben 5 kleuters, 18 kinderen in het eerste leerjaar en 20 pubers in het eerste middelbaar.
We starten maandag om 7u45 met het heisen van de vlag en het zingen van de nationale hymne. Verder zullen de leerkrachten worden voorgesteld en zullen we de werking van de school uitleggen (toiletgebruik, regels op de speelplaats, NETTOYAGE jaja!)
Eergisteren hadden we de eerste vergadering met alle leerkrachten, 8 in het totaal.
De kennismaking was heel aangenaam en ook het samen brainstormen over de werking van de school verliep heel goed.
In de kleuterklas staat mevrouw Eugenie. Het eerste leerjaar zal worden begeleid door meneer Thomas en ik af en toe en in het eerste middelbaar staat meneer Gilbert (met al 15 jaar ervaring), een meneer die Frans geeft (Ik ben zijn naam vergeten. Het is een moeilijke naam om te onthouden. Hij is de enige moslim onder de leerkrachten.), Marta en Sr. Rosanna.
Na deze bijeenkomst had ik zin om te beginnen, een goed teken dus.
Met het oratorium (speelpleinwerking) gaan we wat later beginnen. Wanneer de school en de foyer hun draai wat gevonden hebben.
Er zal oratorium zijn op zaterdagmiddag en zondagmiddag maar ook donderdagmiddag want dan zijn de leerlingen vrij, zoals bij ons woensdagmiddag.
6 OKTOBER
Eindelijk kan ik mij nog eens rustig zetten om wat ervaringen neer te pennen.
Amaj, het verschil met de vakantie is groot. Vooral het aantal uurtjes slaap verschilt enorm. De wekker rinkelt om 5u. Dan staat Marta op om zich te douchen want ik douch mij 's avonds. Zo kan ik 20 minuutjes langer blijven liggen (mmm).
De dag is goed georganiseerd.
5u30 -> de meisjes wekken en ze aan het werk zetten (poetsen en koken)
6u15 -> de meisjes douchen zich onder voortdurend toezicht van Marta en mij. En we zetten er de press achter, zene.
6u45 -> we nemen het ontbijt samen met de meisjes, een bouillie van melk, rijst en suiker te vergelijken met zeer waterige rijstpap.
7u15 -> de meisjes maken zich klaar om naar school te vertrekken. Wij crossen nog gauw naar het huis van de zusters om daar een stuk brood naar binnen te werken.
7u45 -> de school begint met het hijsen van de vlag en het zingen van de 'Hymne national'. Tegen Kerstmis, denk ik, dat ik het wel van buiten ken. Na het volkslied volgt het ochtendwoordje dat de leerkrachten om beurte voorbereiden.
8u -> de lessen beginnen. Ik werk dan in de bibliotheek of zorg voor het eten 's middags. Enkel op woensdag en donderdag heb ik respectievelijk een activiteit in de kleuterklas en muziek in het eerste leerjaar. Het lijkt gemakkelijk maar dit is het niet want de leerlingen verstaan nauwelijks het Frans!
12u15 -> leerlingen gaan naar huis of naar de foyer om te eten. Op maandag en woensdag ben ik aanwezig in de foyer om te zorgen dat alles goed verloopt. De tijd in de foyer vraagt veel van me want de meisjes nemen hun tijd om het eten klaar te maken. Ze doen me vaak denken aan mijn broers die een werkje moeten doen...spelen, babbelen, lachen. En ondertussen grommelt mijn buik. Hebben zij dan geen honger???
13u30 -> Siësta als je het geluk hebt dat de meisjes zwijgen en dat de werkmannen hun werk even stopzetten. ( De foyer krijgt een mooi kleurtje : saffraangeel en bordeau)
14u30 -> de meisjes nemen een douche, wat nodig is met de temperatuur hier (steeds in de 30 graden).
15u -> de lessen van de 'avond' beginnen
16u45 -> nettoyage van de school (klas, gang, trap, toiletten)
17u -> zingen van het volkslied en neerhalen van de vlag. De school is uit.
18u -> Op maandag en donderdag ben ik aanwezig in de foyer als alziend oog (hum). We eten, doen de was, amuseren ons en studeren.
22u -> Slapekes tijd. Als ik geen toezicht heb in de foyer kruip ik er zelfs vroeger in want ik ben K.O. naar een werkdag.
Bon, dit was zowat een schets van een dagje hier in Niamana. Gelukkig hebben we 's vrijdags onze vrije dag. Dan mogen we doen wat we willen! t' Is te zeggen, hier stap je niet zomaar de deur uit om in de stad wat te gaan wandelen, met vrienden af te spreken, een terrasje te doen of iets te bezoeken. Neenee. Niamana ligt zo'n twintig km van de stad. En de weg is niet bepaald simpel!
Ofwel vraag je aan de zusters om mee te mogen rijden wanneer ze toevallig naar Bamako moeten ofwel heb je de moed om het openbaar vervoer te nemen.
Voor Marta is het gedaan met de sotrama (foto)!
De bakskes op wielen die je hierboven ziet zijn de beruchte sotrama.
Onze eerste vrije dag hebben we samen met Sidonie (over haar vertel ik later nog wel) het openbaar vervoer genomen. De zusters vonden het toch wel belangrijk dat we het systeem van het openbaar vervoer hier leerden kennen. Zo waren we wat minder afhankelijk van hen.
Ik was ook van die mening maar Marta daar en tegen voelde er minder voor…en daar had ze gelijk in.
Ik was vooraf wel wat bang. In zo’n camionetje zit soms 22 man, goed op elkaar gepropt alsof het buiten ijzig koud is. Er zijn geen ventilators en er is zeker geen ‘climat’ (Ik kan al niet meer op het Nederlandse woord komen). Zoals je weet of niet weet ben ik iemand die het rap benauwd krijgt in ruimtes met weinig frisse lucht. Ik zou niet voor de eerste keer flauwvallen!
Maar ik was voorbereid en voelde me goed! Bovendien was Sidonie bij ons. Zij is van Mali.
Na een halfuurtje stappen naar de stopplaats van de sotrama, stapten we als eerste in. Ruimte zat, maar na een stop en nog een stop en nog een stop en nog een stop (de sotrama stopt waar hij wil) zaten we met 20 in het camionetje. Zoals hierboven beschreven, vrouwen en mannen, jong en oud met wasmand of andere bagage. Na een uurtje rijden waren mijn voeten heet. Ik zat boven de motor met mijn rug naar de bestuurder, rechts van mij Marta aan het open raam en links van mij Sidonie.
Het verkeer hier in Mali is verschrikkelijk vooral ‘s morgens en ‘s avonds op het spitsuur: lange files, geclaxonneer van vele ongeduldige chauffeurs en de lucht is één en al uitlaatgas.
Ik voelde me nog steeds goed maar Marta had haar hoofd al op mijn schouder gelegd. In een kwartier tijd heeft ze misschien wel vier keer gevraagd of we er bijna waren.
We stapten uit aan de markt. Marta was lijkbleek. Ik nam haar stevig bij de arm, Sidonie langs de andere kant. Ik voelde hoe ze wegzakte. Gelukkig werden we bijna onmiddellijk geholpen door twee sterke mannen. Zij leidden ons naar een kraampje met wat lommerte waar de marktkramer voor ons een bank vrijmaakte. Het duurde een hele tijd voor Marta zich terug goed genoeg voelde om te stappen. Hoewel ze niet gevallen was, was ze toch even buiten bewustzijn geweest want ze wist niet hoe ze de sotrama was uitgekomen!
Voor haar was het genoeg geweest. Ze zou niet weer in zo’n ding kruipen!!!!
Voor de terugkeer hebben we de bus genomen tot Yirimadio, niet zo ver van Niamana. Van daar moesten we nog maar een klein eindje met de sotrama. Dit was veel aangenamer reizen maar het duurde wel iets langer.
Toch was het voor Marta geen optie meer om het openbaar vervoer te nemen. De twee vrijdagen die volgden, hebben we steeds het geluk gehad met de zusters te kunnen meerijden en met de broeders te kunnen terugkeren.
De broeders wonen in de stad, Centre Père Michel (foto). Het is een centrum met foyer waar beroepsopleidingen worden gegeven (metaalbewerking en landbouw) . In h
In het weekend organiseren de broeders ook oratorium.
We gebruiken onze vrije dag om eerst en vooral uit te rusten! Verder profiteren we van 24/24 uur internet, ideaal om onze sociale contacten wat te onderhouden.
Wat we nog allemaal doen op vrijdag, verneem je in mijn volgende bericht! Tot horens.
Subscribe to:
Posts (Atom)
