Hallo iedereen,
Katrien komt terug de 23ste juli!! Ze zal wel wat tijd nodig hebben om aan te passen maar ik denk dat ze met veel plezier iedereen wil terugzien!
Een foto-avond zal er ook wel komen, meer naar het tweede deel van augustus denk'k...
Marieke
Thursday, July 17, 2008
mei-juni
11 mei
Hier is Pinksteren goed verlopen. Marta en ik waren uigenodigd bij Theo en Sidonie. We hebben bij hen gegeten samen met de familie van Theo die al toegekomen was vanuit Togo. Het waren zijn moeder, zijn tante en zijn jongste zus, hele lieve goedlachse mensen.
Na het tafelen zijn we vertrokken voor het debat 'Wat betekent een christelijke communauteit?', dat geleid zou worden door Sr. Adrianne, een zuster uit de communauteit van Abidjan. Daarna zou de eucharistie volgen en de inzegening van de polyvalente zaal. Alles gebeurde in deze zaal. Ik was doodop van de 'korte' wandeling heen en terug van Theo's huis. Met deze ondragelijke hitte leek de weg enorm lang daarom stopten we af en toe in de schaduw van een boom.
Bon, tijdens de mis hebben de liederen mij wat opgemonterd. Bij de inzegening was de Heilige Geest te voelen. Wat een vreugde! Al zingend stapten we op een rij de zaal rond terwijl buiten de wind een gordijn van zand vormde.
Het is echt prachtig geweest. Na het gebeuren babbelden iedereen nog na zich te goed doend van een bissap.
18 mei
Hoe is den trouw van Theo en Sidonie geweest? Ze zijn gelukkig getrouwd. Het feest begon al op de vooravond. Theo had afgesproken met de jongeren van Moribabougou dat ze een programma zouden voorbereiden voor de jongeren van Niamana en hij had de minibus van zijn werk voor ons geregeld. Maar tot donderdagavond had nog geen kat zich aangemeld bij Julien, verantwoordelijke voor de jongeren van Niamana. Sidonie voelde zich ongerust en zenuwachtig. Ze vertelde dat ze maar niet kon slapen want dat ze steeds maar met de vraag zat of alles wel goed zou verlopen. Julien en ik besloten dus voor haar te bidden voor het slapengaan. Nu, zaterdagavond waren wemet meer dan 20 man en niet enkel jongeren maar ook de vrouwen met hun kleine kinderen. Vincentje was er maar ook kleine 'Marta'. Dit is Ange - Véronique, het dochtertje van Eva die Marta genoemd wordt omdat ze zo mollig is :) Ik had niet gedacht dat deze kleintjes ook de nacht zouden doordoen in Moribabougou. Tja, om 5u moeten opstaan is natuurlijk ook niet ideaal. Als er nog veel zouden bijkomen, zou de minibus 2 keer moeten rijden. Nee hoor, ze hadden wel een andere oplossing voor dit probleem. Aan weerskanten van de auto stond al een bank dus werd er in het midden nog één bijgeplaatst. We werden goed op elkaar gepropt maar iedereen kon mee. Vooraan deelden Julien en Pierre hun zetel. Als dit maar goed zouaflopen! Julien had het schitterende idee een gebed te doen voor een goede reis.
We passeerden de afslag van l'ancien pont. Oh nee, dus dit busje zou de hele toer langs Bamako doen? Bleek dat we eerst nog de rijst voor 's anderendaags moesten ophalen in Falladje (nog voor la tour d'Afrique). Ik had niet veel geduld want ik was moe en ik kon nergens tegen aanleunen. Ik zat in het midden van het busje. Bovendien stond er mij nog nachtelijk werk te wachten. In Moribabougou pikten we Claire, de zus van Theo op om de auto voor het echtpaar te gaan versieren. Het was de auto van Claude, een collega van Theo die op dat moment in l'Hippodrôme (een wijk van Bamako)verbleef. Met plastieke en stoffen bloemen, plukjes watten en hartjesballonnen werd de auto in een mum van tijd omgetoverd. Tegen middernacht keerden we terug naar de thuis van Sidonie in Moribabougou om daar meteen ons bed op te zoeken. Wij sliepen in een klein kamertje samen met de moeder, de tante en de zus van Theo. Ons werd het tweepersoonsbed aangewezen, zij sliepen op enkele matjes op de grond. Er was geen spraken van wisselen! 'Allez, couche-toi. Nous sommes habitués, oh'. Alle anderen sliepen of liever gezegd waakten buiten. De kleine kinderen lagen op het terras bij elkaar. Tot vroeg in de morgen hebben de jongeren gedanst en gezongen op het ritme van de jambee.
Ik heb me de hele nacht doodgezweet. Ik draaide en keerde om een fris plekje te vinden maar alles was warm. Verschillende keren hab ik gedacht naar buiten te gaan om wat lucht te happen maar uiteindelijk heb ik het toch heel de nacht uitgehouden in dit dichte slaapkamertje zonder ventilatoren. Oh, wat was het heerlijk om 's morgens een douche te nemen! De mensen die buiten geslapen hadden, hadden kou geleden maar waren gelukkig van een regenbui gespaard gebleven. We namen het ontbijt: een stuk brood met hele zoete melkkoffie en babbelden met Roquasien en Patrice, 2 Togolezen van onze Christelijke gemeenschap. Het ging over de vele scheidingen in Europa en de polygamie in Afrika en de verschillende manieren van bruiloft vieren. Heel interessant!!!
Tegen 8u kwamen Sr. Rosanna en Sr. Edith aan met de bruidegom. Theo had de nacht doorgebracht in Niamana zo was hij veilig voor vrienden en familie die houden van plannetjes smeden.
Theo was gekleed in traditionele kledij. Hij deed mij aan Ghandi denken. De panje over zijn schouder herkende ik meteen. Die had hij mij ook cadeau gedaan voor mijn verjaardag.
We zijn haast onmiddellijk vertrokken naar de mis. Nog voor Theo, Sidonie kon zien in haar prachtige kleed. De mensen verdeelden zich over de 3 jeeps. Voor één keer mochten er ook mensen achter op de auto van de zusters.
Marta en ik namen plaats achter in de kleine kapel. Zo konden we met onze rug tegen de muur leunen. We waren te moe om flink rechtop te zitten. Het was bovendien een ideale plaats om foto's te nemen!
De kapel was versierd met slingers. Maar degene die dit gedaan had, was niet al te slim geweest. De slingers waren rond de ventilatoren gedraaid met als gevolg dat we de ventilatoren niet konden gebruiken. In het begin was het te doen zonder ventilatoren maar in hte kleine kappeleke werd het stillaan warmer en warmer met al dat volk. Marta voelde zich onwel worden. Ze begon plots te transpireren, niet normaal. Het zweet liep van haar armen en haar gezicht. Ik was ongerust maar gelukkig ging het al wat beter toen ze een snoepke van Rosanna binnen had. Hihi, gelijk de kleine kindjes.
De mis duurde verschrikkelijk lang want het was niet enkel een mis voor de trouw van Sidonie en Theo maar tegelijk werden ook twee kindjes gedoopt waaronder Marie en werden er 5 mensen gevormd. Je moet niet vragen.
Na de mis werden we opgeschud door een kidnapping die voor de kappel plaatsvond. De collega's van Theo wilden Sidonie vastnemen om Theo te laten betalen. Maar deze laatste was op de hoogte van dit plannetje en had zijn compatriotten gewaarschuwd zich klaar te houden. Het was wel even schrikken want het ging er hevig aan toe maar uiteindelijk hebben de Togolezen het gehaald en is Sidonie veilig in onze versierde auto beland.
Op weg naar de plaats van het feest werd er goed wat afgetoeterd. Iedereen moest weten dat we feest hielden. Rosanna had er leute in.
Aangekomen hebben we gedanst, gebabbeld, gelachen, gegeten. Weliswaar met verschillend rond een bassin 'riz gras'. En de Togolezen hadden Lakasa klaargemaakt, ik geloof dat dit gefermenteerde maniok in gesuikerd water is. Dit brouwseltje is zeer dorstlessend.
Als dessert was er croupouc en ook crèmefraîchetaart maar die werd maar onder enkele mensen verdeeld. De afrikanen houden niet zo van taart. Misschien omdat ze dit nooit eten?
We hebben ons geschenk van de communauteit afgegeven: 4 grote kookpotten en zijn dan haast onmiddellijk vertrokken.
Het was goed geweest en er was bovendien nog tijd om de match Missira - Korofina (twee parochies) te zien. Eric speelde mee in Missira. Jawel, deze keer hebben ze gewonnen met 1-0
24 mei
We vierden het feest van Marie-Auxiliatrice met de leerlingen een dagje te vroeg.
Marta vertrok ‘s morgens vroeg met de zusters die naar de mis gingen in onze parochie. Zij had alweer een postpakket ontvangen van haar moeder. Ditmaal was het een vroeg verjaardagscadeau maar de inhoud bleek dezelfde: Nocilla, jambon, fuette, snoepjes, chocolade,.... ‘Enfant gatté’ noemen ze dat! Maar het verjaardagskaartje was vergeten. We deelden allen in de vreugde. De snoepjes verdwenen in onze voorraadschuif maar de rest ging naar de frigo van de Salesianen, die van de zusters missionarissen van Afrika (de gemeenschap waar Antonia woont) en die van onze communauteit. Terwijl Marta dus de toer maakte naar het postkantoor, bereidde ik het spel voor voor de jongste leerlingen, een estafette voor de kleuterklas en het eerste leerjaar.
De eerste twee uren van de dag was er gewoon les maar daarna hebben we de kleintjes een fijn spel bezorgd! Alleen ik voelde mij niet echt gesteund door de leerkrachten. Het leek wel of ik het geheel alleen moest trekken.
Het grote feest van Marie-Auxiliatrice hebben we gevierd in Soloma, een dorpje in de streek van Sikasso, gelegen tussen Bougouni en Sikasso. Père François, één van de priesters die ‘s maandags de mis komt doen op de missiepost, opende daar een schooltje. Het was zijn geboortedorp. Zo’n 300-tal kinderen vanuit de 7 dorpen rond Soloma en Soloma zelf komen hier naar school. Zij beschikken nu over 4 klassen met 60 plaatsen, een directie en 4 toiletten. Het grote probleem blijft nog water en elektriciteit. François heeft reeds een nieuw project opgesteld voor het waterprobleem maar hij is nog op zoek naar een ONG die dit project wil steunen. Het is echt knap wat François heeft kunnen realiseren. Zijn geschiedenis verplichtte hem in feite tot deze realisatie. Zijn verhaal is mij zeer goed bijgebleven.
Wanneer François geboren is, is zijn moeder gestorven. Volgens de traditie, moet een kind waarvan de moeder tijdens de bevalling sterft, sterven. Want de mensen geloven dat dit kind ongeluk brengt. Het kind wordt gestikt en zo wordt de familie van ongeluk bevrijd. François heeft zijn leven te danken aan zijn oudste zus. Zij heeft hem, als boorling, in een kallebas naar de zusters in Goualala, een naburig dorp, gebracht. De zusters hebben voor hem een Christelijke familie gezocht waar hij opgegroeid is. Hij ging niet naar school. Hij wist niet eens wat het was. Tot hij op een dag zijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen en hij met enkele vriendjes de school is binnengestapt. Wat hij daar leerde, vond hij zeer interessant en hij is blijven gaan. Hij was zeer intelligent en had de capaciteiten om verder te studeren. Zo is hij uiteindelijk priester geworden terwijl heel zijn familie moslim is. François kan zijn geschiedenis niet vergeten. In zijn auto ligt steeds een kallebas.
30 mei
Marta's verjaardag was maar zusenzo. Nu goed, we hebben heel wat voor haar gedaan en we hebben heel wat gelachen de avond ervoor maar de dag zelf voelde ze zich niet helemaal op haar plooi. Op verschillende momenten doorheen de dag heb ik haar met een betrokken gezicht gezien maar ik kon er niets aan doen. Ze had zorgen, dacht vaak aan thuis en aan haar vrienden...kort gezegd; het was een huildag voor haar. Zo'n dagen heb ik ook al achter de rug.
Donderdagavond zijn we met onze communauteit naar de broeders getrokken, zogezegd om 'Marie Auxiliatrice' te vieren.
De zusters lieten ons achter aan Centre Djoliba, in het centrum van de stad, daar hadden ze kip met frietjes en aloko(gefrituurde banaan) besteld. Marta en ik gingen met de taxi naar de broeders terwijl Rosanna en Edith de bestelling ophaalde. De broeders waren maar al te blij ons donderdagavond al te mogen ontvangen. Het duurde niet lang eer Rosanna en Edith aankwamen. Eric( goeie vriend en jongste broeder) hield Marta bezig, zo kon ik de koude schotel klaarmaken en het dessertje afwerken. Ik had een blikopener nodig en vond die maar niet dus liep ik gauw even naar de kamer om mijn handig allesinéénoverleefscoutsding te gaan halen. Op dat moment kwam Antonia, die ook uitgenodigd was, juist de trappen op. Ze kwam op het ideale moment om ongezien mee naar de kamer gaan. Zo bleef haar komst tot na de mis een verrassing voor Marta.
Antonia die voor het geschenkje zou zorgen was alles thuis vergeten, ons cadeautje maar ook dat van de broeders, hum. Oh, wat hebben we gelachen! We hebben ons hersenpan supersnel aan het denken gezet en hebben de oplossing gevonden. Ik had gelukkig zelf enkele dingen meegenomen: mijn grote gele (lievelingskleur van Marta)handdoek waarop geschreven stond: 'elkaar in de zon zetten is kei-tof' en een spiegel die ik beschilderd had met muzieknoten, enkele bloemetjes en een zin uit een lied dat Marta heel graag hoort: 'Mets dans tes yeux un peu de vie', verder had ik nog een geel tekenpotlood en een armband, gemaakt van pareltjes met de kleuren van de Malinese vlag, waarvoor fr. Charles gezorgd had. Die avond hebben we de handdoek, het potlood en de armband gegeven met een briefje 'continuera'.
Antonia had gelukkig wel aan de versiering gedacht! Ze had ballonnekes meegebracht terwijl ik voor uitgeknipte letters en een slinger had gezorgd. De tijd die reste alvorens de mis begon, hebben we in de kamer de ballonnen opgeblazen en het bed van Marta versierd. Aan de vier palen voor het muskietennet hing er een ballon en een zakje snoep voor ons snoepdozeke ;)
Daarna zijn we met onze kussenslopen vol met ballonnen en al het materiaal dat we nodig hadden om te versieren naar de eetkamer getrokken. 'FELICITATIONS MARTA' werd op de kast gekleefd, de gekleurde slinger werd aan haar stoel gehangen en de ballonnekes werden zowat overal verspreid. Hihi, ze gingen al aan het knallen voor het feest begon.
Gauw verdwenen we in de keuken om de schotels met groenten te decoreren en de cake te versieren met gesmolten chocolade (hier was geen vuur voor nodig!)
Toen het feestvarken naar boven kwam, was alles klaar! We hebben samen gegeten en toen was de tijd daar voor de dansende stoet met de cake, de kaartjes en de cadeautjes. Aja, we hadden de kaarsjes vergeten dus hebben we onze plan getrokken met één grote kaars en verschillende lucifertjes. 't Was sympathiek.
De broeders hadden zich ook mooi uit de slag getrokken. In de plastiek zak zat een kettinkje met Marie Auxiliatrice, een roze t-shirt, een roze pennenzak en een potlood met een ventje op. Ik heb enorm gelachen met die roze spulletjes. Marta haat deze kleur. En Rosanna maar beweren dat ze daar heel mooi mee stond:)
Daarna volgde ons geschenkje en als laatste dat van de zusters,een ketting met oorbellen en een schrijfmap.
Het was echt een gezellige avond!
30 mei, Joyeuse anniversaire!!! Ik ging natuurlijk aan het zingen. Toen Marta in de spiegel keek, zag ze daar haar eerste verrassing. Met de zeepstift die ik van Marieke gekregen had, had ik op de spiegel geschreven: 'Joyeux anniversaire, ma soeur!' Die dag zouden er nog vele verrassinkjes volgen.
We namen het ontbijt en maakte ons klaar om naar de stad te gaan. De schotels van Centre Djoliba moesten worden teruggebracht, we zouden langs de post gaan om enkele kaartjes te versturen en voor 'Rosanna' moest ik ook nog een boek gaan halen in de boekenwinkel van het groot hotel. Dit alles moesten we gedaan krijgen in 1 uur tijd want Eric had ons nodig om 10u. Maar het lukte ons. In de boekhandel kocht ik het boek 'Traditions et recettes africaines' van Sophie Ekoué. Het was bedoeld voor Marta's verjaardag vanwege de broeders. Marta is er me toch eentje zene. Ze houdt niet van koken maar kookboeken interessen haar. Toen ze vertelde dat ze er al verschillende gekocht had, kon ik niet anders dan lachen:)
Terwijl Marta, Eric hielp met de filmvertoning, ben ik snel om een kindersurprise gegaan. Marta had me al op voorhand gezegd dat ze kindersurprise wilde eten op haar verjaardag. In de Libanese supermarkt vond ik er geen of toch...één die verpakt zat in een assortiment van kindersurprise. Ach, dat beter dan niets.
Terug van inkopen doen, heb ik flan gemaakt van Nocilla (nutella) en heb ik mijn mails nagekeken. Marta is toen een uurtje gaan slapen.
's Middags hebben we samen gegeten en heeft Marta het boek gekregen.
Na de siësta hebben Eric en ik, Marta meegenomen naar een heerlijke plaats, de boerderij. Daar hebben we Fox, de hond, gezien en hebben we gewandeld tot aan de rivier, die nu stillaan aan het verbreden is.
Het was er zalig rustig. Marta zei me achteraf dat ze erg van genoten had van dit uitstapje.
's Avonds na het eten zijn we iets gaan drinken met Moïse( vriend en werkt in CPM) en Eric maar dat is niet zo fantastisch geweest. Het was duidelijk dat Marta er tegen haar zin bij zat.
Wel hebben we zo toevallig de dovenschool ontdekt waar we eerder al over hoorde vertellen. Daar willen we zeker eens langs gaan!
1 juni
Vandaag hebben we het vormsel van Kizito, Michel, Jacque en Valentine gevierd. De viering ging door in de grote, nieuwe kerk van Magnambougou. De vormelingen waren met een 140-tal van één parochie. Stel je voor! En dit in een land waar meer dan 90% van de bevolking moslim is.
15 juni
Vanmorgen zijn de meisjes van de foyer naar huis vertrokken. Ze hadden het geluk te kunnen meerijden met Sr. Auxilia en Sr. Thérésita. Enkel Odile wacht nu nog op haar grote zus. Ze is de enige die niet naar Touba afzakt tijdens de grote vakantie. Gisteren na het grote feest voor het eind van het schooljaar ben ik ziek gevallen met maagpijn en hevige diarree L .Sinds donderdag voelde ik mij niet honderd percent maar ik had geen tijd om ziek te zijn. Ik heb me gelukkig goed kunnen houden tot na het feest. De dokter is langsgeweest en ik moet weer een antibioticabehandeling ondergaan van 5 dagen. Ik hoop dat dit de laatste keer is dit jaar!
Het feest is echt geslaagd geweest. We hebben voor het eerst onze gloednieuwe polyvalente zaal in gebruik genomen. Elke klas, van klein tot groot had iets voorbereid. Hier volgt het programma:
- Beginlied: Changeons nos regards
Et la vie jaillira
Changeons nos regards
Le monde fleurira
- theater ‘Pretty Ritty’in het Engels gebracht door het zevende: het verhaal over een mooie muis die een echtgenoot zoekt en uiteindelijk de verkeerde uitkiest
- lied ‘If you’re happy’ eveneens gebracht door het zevende
- speech van de directrice en van de president van de ouderraad
- drie gedichten werden voorgedragen door de kleuterklas:
• Mon pays
Ma maîtresse a dit: ‘ Aime ton pays’
Ton pays à toi, mon pays à moi
Afrique, elle est toute belle
• Notre bien sur la terre
A nous, petits enfants,
Ce sont nos mères et pères
Ce sont nos bons parents
• J’étais petit ...
- uitdelen van de cadeaus voor de kleuters
- theater ‘Les enfants de la rue’ gebracht door de leerlingen van het eerste leerjaar
- lied ‘Les vacances sont là’ gezongen door heel het eerste leerjaar en door mij geschreven J Ik ben er fier op.
• L’année est passée, les vacances sont là.
Oui, c’est vite fini mais nous sommes en joie.
Tu te rappelles le temps d’animation ?
Nous nous rappelons que nous travaillions.
Maintenant on est fatigué !
Fermez les yeux tout de suite.
Tournez quelques fois en ronde.
Hé, qu’est-ce qui est passée ?
Mes pieds ne touchent plus le monde.
Je danse, je danse et je ne peux plus que rêver
Des vacances bien mérités !
Nous ne parlons pas tous.
Ne parlons pas tous la même langue.
Mes tu es mon ami, c’est la fête viens ici (bis)
- uitreiking ereprijzen eerste leerjaar
- theater gebracht door l’alphabétisation over een leerling die voortdurend spijbelt.
- Uitreiking ereprijzen alphabétisation
- Moderne dans gebracht door het zevende
- Uitreiking ereprijzen zevende
- Lied gezongen door de leerkrachten : ‘Mets dans tes mains un peu de joie’. Ik schaamde mij dood voor de manier waarop we dit lied naar voor gebracht hebben. Het was onverzorgd en onafgewerkt en niets waard in vergelijking met wat de leerlingen gebracht hadden. We hadden dan ook niet gerepeteerd. Marta en ik hadden twee weken van tevoren voorgesteld om samen met de leerkrachten iets te brengen. Iedereen was akkoord en zou iets bedenken maar tot vlak voor het grote gebeuren had niemand initiatief genomen. Mijn voorstel om een ritmisch spel te brengen was afgeblazen L Ik ben echt moe van voortdurend achter iedereen aan te zitten. Bij elk feest is het hetzelfde liedje. Niemand schiet in actie want niemand wil de organisatie op zich nemen. De redden is simple; het kost tijd en moeite! Is dat een voorbeeld van onderwijzer??? Dit is één van de dingen die ik hier ondervonden heb en waar ik vanbinnen echt kwaad om kan worden!
- Uitreiking prijzen voor goed gedrag
- Eindlied: ‘Don Bosco’:
• Il suffit que vous soyez jeunes
Pour que je vous aime beaucoup
Mon bonheur c’est d’être avec vous
Pour vous je donnerai ma vie
Don Bosco, o, o,…tu nous as aimé
Don Bosco, o, o,…tu nous as parlé de Dieu
Don Bosco, o, o,…tu nous as invité
A chercher le paradis.
Ouders, vriendjes, familie,...iedereen was uitgenodigd om naar het spektakel te komen kijken. Emilio en Eric zijn speciaal afgekomen vanuit Bamako. We hadden hen over het feest verteld en dus wilden ze ons werk zien. Echt sympathiek! Eric heeft voortdurend foto’s genomen dus zullen we achteraf mooie souvenirs hebben.
Na de voorstelling zijn alle uitgenodigden naar huis vertrokken en hebben we per klas samen gegeten in de schaduw van enkele bomen. De vrouwen hadden riz au gras klaargemaakt en de meisjes uit de foyer hadden voor bissap gezorgd. Het was echt gezellig om zo samen met de kinderen te eten.Het was een laatste samenzijn L
Nu hebben we de kinderen dus voor goed moeten achterlaten. De meisjes uit de foyer zijn zondagochtend vertrokken. Nu de rust is teruggekeerd, besef ik echt dat het jaar achter de rug is. Ik mis de kinderen enorm!!!
Nu afgelopen week zijn er ook verschillende dingen gebeurd waar ik echt triest om was.
Voor het feest hadden we aan elke leerling 1000 CFA gevraagd, wat heel veel is voor een arme wijk als Niamana. Met de 1000 CFA per leerling werd eten en drinken gekocht voor de kinderen en de leerkrachten: Rijst met groenten en vlees, bissap en tampico, feesteten dus. Enkele vrouwen zouden koken op de koer maar daarvoor moesten de leerkrachten er voor zorgen dat alle ingrediënten aangekocht zouden worden. Daar wilden ze graag voor zorgen...tot ze zagen dat alle prijzen werden nagevraagd en bijgehouden. Toen waren ze niet meer beschikbaar en zeiden ze dat we moeilijk deden. Gelukkig dat Marta alles goed heeft opgevolgd want anders waren verschillende duizenden franken in hun zakken verdwenen. Dat is toch om te huilen niet. DIKKE PROFITEURS!!!
Bovendien zei de leerkracht Frans dat we wat extra drank en eten moesten voorzien want dat hij vrienden zou uitnodigen. WAT IS DAT VOOR EEN HOUDING?? Gaan eten op kosten van arme gezinnen die er alles voor doen om hun kind een fijn feest te schenken? Je moet weten dat feesten hier in Mali betekent goed eten! Bovendien hebben de leerkrachten niets bijgelegd. Ik was echt triest toen ik de leerkracht van Frans zo hoorden spreken.
Dit alles kwam ter sprake tijdens de jaarevaluatie met alle leerkrachten. Nadien hebben we samen gegeten. De zusters hadden voor eten en drank gezorgd. Zij hadden de tafel gedekt voor self-service. En wat zegt die prof van Frans: ‘ik wil uit de kom eten’. Ik vond dit onrespectvol en heb hierop gereageerd. Maar hij lachte me uit in mijn gezicht en de anderen lachten mee dus heb ik hem maar gelaten. Hij heeft uit de kom gegeten samen met de andere profs. Voor mij was alles verpest!
Ik hoop dat zuster Rosanna voor volgend jaar een andere prof vindt want die man is in staat iedereen tegen haar op te zetten.
Tot 30 juni werken Marta en ik nog op de missiepost in Niamana. Daarna trekken we naar Bamako bij de broeders. We zullen nog een reisje maken maar ik weet nog niet exact waar we naartoe zullen gaan want Marta heeft werk gekregen van Vols (de organisatie waar zij mee naar hier gekomen is). Zij zal voor een weekje naar Guinée gaan om daar foto's te trekken, interviews te houden,...tout court informatie te gaan ronselen voor verschillende projecten die Vols gaat steunen. Ik denk niet dat ik met haar mee ga. We wachten nog op een mailtje van Fr. Ernan die ons zal weten te zeggen wanneer, waar, hoe,...Zo kan ik ook mijn planning maken voor de tijd dat Marta in Guinée zal zijn.
22 JUNI
Ik voel mij triest op dit moment. Ik heb juist afscheid moeten nemen van Edith. Zij is zeer plots naar Abidjan vertrokken. Vele vragen en bedenkingen spelen door mijn hoofd! Nu blijven we dus met drieën over in onze communauteit maar gelukkig is er in de foyer ook nog Viviane met wie we steeds een babbeltje kunnen slagen. We hebben nu veel te veel tijd maar we proberen die zo goed als mogelijk op te vullen
Vanmorgen zijn we met 7 man van onze christelijke communauteit een bezoek gaan brengen aan de jeugdgevangenis van Bamako. We waren met minder dan de helft van het aantal dat we gezegd hadden maar het was een toffe bende: Julien, Jacque, Eva, Theo, Charles, Marta en ik. Om half negen vertrokken we te voet naar de politiepost (ongeveer 3km). De mannen waren in een zeer goeie bui. Amaj, amaj, er ging geen minuut voorbij zonder lachbui! Het onderwerp ging van kinderen van God; dit zijn kleine felrode beestjes die na de regen overal te vinden zijn, tot Marakechs; de rijkelui uit de streek van Kayes. Zij trouwen de ene na de andere vrouw, steeds binnen dezelfde familie weliswaar om de rijkdom te bewaren, en aanvaarden alle kinderen van hun vrouwen als eigen kinderen, goedwetend dat het hun nakomelingen niet zijn!
We naderden de post, toen plots een ‘militair’,een man in uniform, ons bij zich riep. Hij vroeg op strenge toon vanwaar we kwamen en waar we heengingen. Bleek dat hij ons gegroet had. In al ons enthousiasme had geen van ons dit gemerkt. Hij vond dit ongepast en daarbij hij was ouder dan gelijk wie van onze bende. We hebben braaf geknikt bij alles wat hij zei en konden dan onze weg vervolgen. Wat wilde deze man? Zijn autoriteit laten zien?
Zoals gewoonlijk werden we door ‘les apprentis’ naar hun sotrama getrokken. ‘Drogba’,een jonge gast met lachend gezicht en voortdurend vloekende mond had ons weer mee kunnen krijgen. Hij draagt steeds een (dezelfde?) t-shirt van Drogba en is daar enorm fier op!
Het was bakken in de sotrama maar het traject was niet lang. Ik zat in een nogal ongemakkelijke houding, mijn hoofd ondersteund door mijn arm zoals ‘De denker’. Eva gaf mij een duwtje. ‘Cette position n’est pas bon!’Deze houding brengt je in een mijmertoestand. Het leidt je naar trieste en slechte gedachten. Hier in Afrika, willen ouders deze houding bij hun kinderen absoluut niet zien!
We kwamen aan bij de jeugdgevangenis. Alle poorten waren open. Op een eerste koer zagen we verschillende ateliers: ‘couturier’, ‘quincaillerie’, ‘menucerie’. In een hoek maakten enkele vrouwen het eten klaar. We gingen naar rechts en kwamen op een tweede koer, aan beide kanten laagbouw en voor ons een muur die de binnenplaats afsloot. Hier bevonden zich de slaapzalen, directie, secretariaat, magazijn,...absoluut niet groot! Er stonden enkele bomen, er lag een stapel houtblokken en enkele jongens pletten het graan, twee andere speelden dammen. Vlak bij hen zaten twee opvoeders of noem je het eerder bewakers die thee klaarmaakten en een bewaakster die op een bed lag te rusten. Wij namen plaats op enkele banken en wachtten. Op de muren waren de rechten van de mens geschilderd!
Na een half uur opende één van de bewakers de slaapzalen en de jonge gevangenen kwamen massaal naar buiten. Het waren een honderdtal jongens. Ze namen plaats in twee rijen en vertrokken naar de eerste koer. Na een tijdje werden wij bij hen geroepen. In de animatiezaal zaten de jongens aan de ene kant en onze plaats werd aangewezen aan de andere kant.
Zij zaten bijna allemaal op de grond. Voor ons waren er banken voorzien.
Het eerste wat mij opviel en wat ik nu nog steeds voor mij zie, zijn de ogen van deze jongemannen: ogen die hopeloosheid uitstralen, kwade ogen maar ook benieuwde ogen als van een klein kind.
We stelden ons voor, zongen en dansten en wisselden raadseltjes uit. Op zeker moment leek het of iedereen met aandacht bij het gebeuren was. Fantastisch gewoon! Nadien volgde een serieuzer gedeelte.Theo gaf een bemoedigend woordje en sprak over ‘le pardon’. Hij nodigde de jongens uit om een kleine getuigenis te geven. Daar waren niet veel kandidaten voor te vinden. Samake, een graadmagere jongen met een ware glimlach op het gezicht, vertelde ons dat hij iemand geslagen had tot dodens toe. Een andere jongen, wiens naam ik niet ken, had bij een gevecht een ander de buik opengereten. Voor deze jongens is er weinig hoop. Zij hebben een moord op hun geweten en zullen dus levenslang gevangen blijven. Eens ze, op papier, 18 jaar zullen zijn, zullen ze worden overgeplaatst naar de grote gevangenis van Bamako. En als de doodsstraf erdoor komt, zal dit hun lot zijn.
De jongens doen niets gedurende de dag. Ze hebben een tv en daarmee moeten ze het doen. Van studeren is geen spraken! Er zijn geen leerkrachten die hen onderwijzen! De ateliers zijn enkel voor hen die reeds een beroep uitoefenden. De anderen wordt niets nieuws aangeleerd.
We bedankten de ‘opvoeders’ en lieten zeep als geschenk achter.
Ik hoop dat de jongeren van onze Christelijke gemeenschap in de toekomst meermaals zullen animeren bij deze jonge gevangenen om hen op deze manier vreugdevolle en leerrijke momenten te geven.
23 JUNI: BEESTEN
Marta en ik zijn deze morgen naar Bamako vertrokken. Rita, de kokkin van de broeders, werkt niet op maandag en dus zouden wij voor de achterblijvenden het eten klaarmaken. Lluis en Carlos waren enkel met tweeën thuis want Eric en Emilio waren met Alain, aspirant, naar Touba vertrokken.
Nu, veel viel er niet klaar te maken want er was nog veel rest van gisteren maar Carlos vroeg ons een andere dienst. Hij had last van een zweer op zijn rug en vroeg ons om eens te kijken.
Eikes, toen we de plakker verwijderden zagen we naast de wonde iets zwartgrijzig. We wisten niet wat het was tot Marta het wilde verwijderde en het beest op de grond viel en kronkelde. Het was een made. Degoutant!!! Het was de eerste keer dat Carlos daar last van had maar hij ging er lichtjes over want hij kende de oorzaak en in feite doet het beestje niets.
Als je na het verwijderen de wonde goed ontsmet dan is er niets aan de hand.
Hoe kom je aan die beestjes? Een vlieg legt zijn eitjes op de t-shirt die te drogen hangt. Bij het dragen van de t-shirt worden de eitjes in je huid gewreven en vormt het zich tot een made. Wanneer na 3 tot 6 dagen deze made klaar is om zich om te vormen tot vlieg, kruipt hij uit je huid. Brr, ik krijg er al kiekenvel van. Je kan dit beestengedoe vermijden door je was aan beide kanten goed te strijken! Iets wat ik hier NOOIT gedaan heb!
Allemaal beestjes...deze nacht is de regen gevallen, wat een geluk is voor zovele boeren die daar al zolang op wachtten.Maar niet alleen dat, de regen heeft de termieten massaal meegebracht.
‘s Nachts komen zij op het licht afgevlogen. Zij verliezen hun vleugels en zijn de volgende morgen met hopen te vinden. De kinderen maar ook volwassenen rapen ze bijeen want het is een delicatesse. De beestjes worden gewassen en gedroogd in de zon. Daarna worden ze gegrild met een beetje zout. Ik heb geproefd en het is niet slecht maar wel vettig. Naar het schijnt ziet de koningin, de grootste en dikste termiet, wit van het vet. Die eet ik liever niet op!
Hier is Pinksteren goed verlopen. Marta en ik waren uigenodigd bij Theo en Sidonie. We hebben bij hen gegeten samen met de familie van Theo die al toegekomen was vanuit Togo. Het waren zijn moeder, zijn tante en zijn jongste zus, hele lieve goedlachse mensen.
Na het tafelen zijn we vertrokken voor het debat 'Wat betekent een christelijke communauteit?', dat geleid zou worden door Sr. Adrianne, een zuster uit de communauteit van Abidjan. Daarna zou de eucharistie volgen en de inzegening van de polyvalente zaal. Alles gebeurde in deze zaal. Ik was doodop van de 'korte' wandeling heen en terug van Theo's huis. Met deze ondragelijke hitte leek de weg enorm lang daarom stopten we af en toe in de schaduw van een boom.
Bon, tijdens de mis hebben de liederen mij wat opgemonterd. Bij de inzegening was de Heilige Geest te voelen. Wat een vreugde! Al zingend stapten we op een rij de zaal rond terwijl buiten de wind een gordijn van zand vormde.
Het is echt prachtig geweest. Na het gebeuren babbelden iedereen nog na zich te goed doend van een bissap.
18 mei
Hoe is den trouw van Theo en Sidonie geweest? Ze zijn gelukkig getrouwd. Het feest begon al op de vooravond. Theo had afgesproken met de jongeren van Moribabougou dat ze een programma zouden voorbereiden voor de jongeren van Niamana en hij had de minibus van zijn werk voor ons geregeld. Maar tot donderdagavond had nog geen kat zich aangemeld bij Julien, verantwoordelijke voor de jongeren van Niamana. Sidonie voelde zich ongerust en zenuwachtig. Ze vertelde dat ze maar niet kon slapen want dat ze steeds maar met de vraag zat of alles wel goed zou verlopen. Julien en ik besloten dus voor haar te bidden voor het slapengaan. Nu, zaterdagavond waren wemet meer dan 20 man en niet enkel jongeren maar ook de vrouwen met hun kleine kinderen. Vincentje was er maar ook kleine 'Marta'. Dit is Ange - Véronique, het dochtertje van Eva die Marta genoemd wordt omdat ze zo mollig is :) Ik had niet gedacht dat deze kleintjes ook de nacht zouden doordoen in Moribabougou. Tja, om 5u moeten opstaan is natuurlijk ook niet ideaal. Als er nog veel zouden bijkomen, zou de minibus 2 keer moeten rijden. Nee hoor, ze hadden wel een andere oplossing voor dit probleem. Aan weerskanten van de auto stond al een bank dus werd er in het midden nog één bijgeplaatst. We werden goed op elkaar gepropt maar iedereen kon mee. Vooraan deelden Julien en Pierre hun zetel. Als dit maar goed zouaflopen! Julien had het schitterende idee een gebed te doen voor een goede reis.
We passeerden de afslag van l'ancien pont. Oh nee, dus dit busje zou de hele toer langs Bamako doen? Bleek dat we eerst nog de rijst voor 's anderendaags moesten ophalen in Falladje (nog voor la tour d'Afrique). Ik had niet veel geduld want ik was moe en ik kon nergens tegen aanleunen. Ik zat in het midden van het busje. Bovendien stond er mij nog nachtelijk werk te wachten. In Moribabougou pikten we Claire, de zus van Theo op om de auto voor het echtpaar te gaan versieren. Het was de auto van Claude, een collega van Theo die op dat moment in l'Hippodrôme (een wijk van Bamako)verbleef. Met plastieke en stoffen bloemen, plukjes watten en hartjesballonnen werd de auto in een mum van tijd omgetoverd. Tegen middernacht keerden we terug naar de thuis van Sidonie in Moribabougou om daar meteen ons bed op te zoeken. Wij sliepen in een klein kamertje samen met de moeder, de tante en de zus van Theo. Ons werd het tweepersoonsbed aangewezen, zij sliepen op enkele matjes op de grond. Er was geen spraken van wisselen! 'Allez, couche-toi. Nous sommes habitués, oh'. Alle anderen sliepen of liever gezegd waakten buiten. De kleine kinderen lagen op het terras bij elkaar. Tot vroeg in de morgen hebben de jongeren gedanst en gezongen op het ritme van de jambee.
Ik heb me de hele nacht doodgezweet. Ik draaide en keerde om een fris plekje te vinden maar alles was warm. Verschillende keren hab ik gedacht naar buiten te gaan om wat lucht te happen maar uiteindelijk heb ik het toch heel de nacht uitgehouden in dit dichte slaapkamertje zonder ventilatoren. Oh, wat was het heerlijk om 's morgens een douche te nemen! De mensen die buiten geslapen hadden, hadden kou geleden maar waren gelukkig van een regenbui gespaard gebleven. We namen het ontbijt: een stuk brood met hele zoete melkkoffie en babbelden met Roquasien en Patrice, 2 Togolezen van onze Christelijke gemeenschap. Het ging over de vele scheidingen in Europa en de polygamie in Afrika en de verschillende manieren van bruiloft vieren. Heel interessant!!!
Tegen 8u kwamen Sr. Rosanna en Sr. Edith aan met de bruidegom. Theo had de nacht doorgebracht in Niamana zo was hij veilig voor vrienden en familie die houden van plannetjes smeden.
Theo was gekleed in traditionele kledij. Hij deed mij aan Ghandi denken. De panje over zijn schouder herkende ik meteen. Die had hij mij ook cadeau gedaan voor mijn verjaardag.
We zijn haast onmiddellijk vertrokken naar de mis. Nog voor Theo, Sidonie kon zien in haar prachtige kleed. De mensen verdeelden zich over de 3 jeeps. Voor één keer mochten er ook mensen achter op de auto van de zusters.
Marta en ik namen plaats achter in de kleine kapel. Zo konden we met onze rug tegen de muur leunen. We waren te moe om flink rechtop te zitten. Het was bovendien een ideale plaats om foto's te nemen!
De kapel was versierd met slingers. Maar degene die dit gedaan had, was niet al te slim geweest. De slingers waren rond de ventilatoren gedraaid met als gevolg dat we de ventilatoren niet konden gebruiken. In het begin was het te doen zonder ventilatoren maar in hte kleine kappeleke werd het stillaan warmer en warmer met al dat volk. Marta voelde zich onwel worden. Ze begon plots te transpireren, niet normaal. Het zweet liep van haar armen en haar gezicht. Ik was ongerust maar gelukkig ging het al wat beter toen ze een snoepke van Rosanna binnen had. Hihi, gelijk de kleine kindjes.
De mis duurde verschrikkelijk lang want het was niet enkel een mis voor de trouw van Sidonie en Theo maar tegelijk werden ook twee kindjes gedoopt waaronder Marie en werden er 5 mensen gevormd. Je moet niet vragen.
Na de mis werden we opgeschud door een kidnapping die voor de kappel plaatsvond. De collega's van Theo wilden Sidonie vastnemen om Theo te laten betalen. Maar deze laatste was op de hoogte van dit plannetje en had zijn compatriotten gewaarschuwd zich klaar te houden. Het was wel even schrikken want het ging er hevig aan toe maar uiteindelijk hebben de Togolezen het gehaald en is Sidonie veilig in onze versierde auto beland.
Op weg naar de plaats van het feest werd er goed wat afgetoeterd. Iedereen moest weten dat we feest hielden. Rosanna had er leute in.
Aangekomen hebben we gedanst, gebabbeld, gelachen, gegeten. Weliswaar met verschillend rond een bassin 'riz gras'. En de Togolezen hadden Lakasa klaargemaakt, ik geloof dat dit gefermenteerde maniok in gesuikerd water is. Dit brouwseltje is zeer dorstlessend.
Als dessert was er croupouc en ook crèmefraîchetaart maar die werd maar onder enkele mensen verdeeld. De afrikanen houden niet zo van taart. Misschien omdat ze dit nooit eten?
We hebben ons geschenk van de communauteit afgegeven: 4 grote kookpotten en zijn dan haast onmiddellijk vertrokken.
Het was goed geweest en er was bovendien nog tijd om de match Missira - Korofina (twee parochies) te zien. Eric speelde mee in Missira. Jawel, deze keer hebben ze gewonnen met 1-0
24 mei
We vierden het feest van Marie-Auxiliatrice met de leerlingen een dagje te vroeg.
Marta vertrok ‘s morgens vroeg met de zusters die naar de mis gingen in onze parochie. Zij had alweer een postpakket ontvangen van haar moeder. Ditmaal was het een vroeg verjaardagscadeau maar de inhoud bleek dezelfde: Nocilla, jambon, fuette, snoepjes, chocolade,.... ‘Enfant gatté’ noemen ze dat! Maar het verjaardagskaartje was vergeten. We deelden allen in de vreugde. De snoepjes verdwenen in onze voorraadschuif maar de rest ging naar de frigo van de Salesianen, die van de zusters missionarissen van Afrika (de gemeenschap waar Antonia woont) en die van onze communauteit. Terwijl Marta dus de toer maakte naar het postkantoor, bereidde ik het spel voor voor de jongste leerlingen, een estafette voor de kleuterklas en het eerste leerjaar.
De eerste twee uren van de dag was er gewoon les maar daarna hebben we de kleintjes een fijn spel bezorgd! Alleen ik voelde mij niet echt gesteund door de leerkrachten. Het leek wel of ik het geheel alleen moest trekken.
Het grote feest van Marie-Auxiliatrice hebben we gevierd in Soloma, een dorpje in de streek van Sikasso, gelegen tussen Bougouni en Sikasso. Père François, één van de priesters die ‘s maandags de mis komt doen op de missiepost, opende daar een schooltje. Het was zijn geboortedorp. Zo’n 300-tal kinderen vanuit de 7 dorpen rond Soloma en Soloma zelf komen hier naar school. Zij beschikken nu over 4 klassen met 60 plaatsen, een directie en 4 toiletten. Het grote probleem blijft nog water en elektriciteit. François heeft reeds een nieuw project opgesteld voor het waterprobleem maar hij is nog op zoek naar een ONG die dit project wil steunen. Het is echt knap wat François heeft kunnen realiseren. Zijn geschiedenis verplichtte hem in feite tot deze realisatie. Zijn verhaal is mij zeer goed bijgebleven.
Wanneer François geboren is, is zijn moeder gestorven. Volgens de traditie, moet een kind waarvan de moeder tijdens de bevalling sterft, sterven. Want de mensen geloven dat dit kind ongeluk brengt. Het kind wordt gestikt en zo wordt de familie van ongeluk bevrijd. François heeft zijn leven te danken aan zijn oudste zus. Zij heeft hem, als boorling, in een kallebas naar de zusters in Goualala, een naburig dorp, gebracht. De zusters hebben voor hem een Christelijke familie gezocht waar hij opgegroeid is. Hij ging niet naar school. Hij wist niet eens wat het was. Tot hij op een dag zijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen en hij met enkele vriendjes de school is binnengestapt. Wat hij daar leerde, vond hij zeer interessant en hij is blijven gaan. Hij was zeer intelligent en had de capaciteiten om verder te studeren. Zo is hij uiteindelijk priester geworden terwijl heel zijn familie moslim is. François kan zijn geschiedenis niet vergeten. In zijn auto ligt steeds een kallebas.
30 mei
Marta's verjaardag was maar zusenzo. Nu goed, we hebben heel wat voor haar gedaan en we hebben heel wat gelachen de avond ervoor maar de dag zelf voelde ze zich niet helemaal op haar plooi. Op verschillende momenten doorheen de dag heb ik haar met een betrokken gezicht gezien maar ik kon er niets aan doen. Ze had zorgen, dacht vaak aan thuis en aan haar vrienden...kort gezegd; het was een huildag voor haar. Zo'n dagen heb ik ook al achter de rug.
Donderdagavond zijn we met onze communauteit naar de broeders getrokken, zogezegd om 'Marie Auxiliatrice' te vieren.
De zusters lieten ons achter aan Centre Djoliba, in het centrum van de stad, daar hadden ze kip met frietjes en aloko(gefrituurde banaan) besteld. Marta en ik gingen met de taxi naar de broeders terwijl Rosanna en Edith de bestelling ophaalde. De broeders waren maar al te blij ons donderdagavond al te mogen ontvangen. Het duurde niet lang eer Rosanna en Edith aankwamen. Eric( goeie vriend en jongste broeder) hield Marta bezig, zo kon ik de koude schotel klaarmaken en het dessertje afwerken. Ik had een blikopener nodig en vond die maar niet dus liep ik gauw even naar de kamer om mijn handig allesinéénoverleefscoutsding te gaan halen. Op dat moment kwam Antonia, die ook uitgenodigd was, juist de trappen op. Ze kwam op het ideale moment om ongezien mee naar de kamer gaan. Zo bleef haar komst tot na de mis een verrassing voor Marta.
Antonia die voor het geschenkje zou zorgen was alles thuis vergeten, ons cadeautje maar ook dat van de broeders, hum. Oh, wat hebben we gelachen! We hebben ons hersenpan supersnel aan het denken gezet en hebben de oplossing gevonden. Ik had gelukkig zelf enkele dingen meegenomen: mijn grote gele (lievelingskleur van Marta)handdoek waarop geschreven stond: 'elkaar in de zon zetten is kei-tof' en een spiegel die ik beschilderd had met muzieknoten, enkele bloemetjes en een zin uit een lied dat Marta heel graag hoort: 'Mets dans tes yeux un peu de vie', verder had ik nog een geel tekenpotlood en een armband, gemaakt van pareltjes met de kleuren van de Malinese vlag, waarvoor fr. Charles gezorgd had. Die avond hebben we de handdoek, het potlood en de armband gegeven met een briefje 'continuera'.
Antonia had gelukkig wel aan de versiering gedacht! Ze had ballonnekes meegebracht terwijl ik voor uitgeknipte letters en een slinger had gezorgd. De tijd die reste alvorens de mis begon, hebben we in de kamer de ballonnen opgeblazen en het bed van Marta versierd. Aan de vier palen voor het muskietennet hing er een ballon en een zakje snoep voor ons snoepdozeke ;)
Daarna zijn we met onze kussenslopen vol met ballonnen en al het materiaal dat we nodig hadden om te versieren naar de eetkamer getrokken. 'FELICITATIONS MARTA' werd op de kast gekleefd, de gekleurde slinger werd aan haar stoel gehangen en de ballonnekes werden zowat overal verspreid. Hihi, ze gingen al aan het knallen voor het feest begon.
Gauw verdwenen we in de keuken om de schotels met groenten te decoreren en de cake te versieren met gesmolten chocolade (hier was geen vuur voor nodig!)
Toen het feestvarken naar boven kwam, was alles klaar! We hebben samen gegeten en toen was de tijd daar voor de dansende stoet met de cake, de kaartjes en de cadeautjes. Aja, we hadden de kaarsjes vergeten dus hebben we onze plan getrokken met één grote kaars en verschillende lucifertjes. 't Was sympathiek.
De broeders hadden zich ook mooi uit de slag getrokken. In de plastiek zak zat een kettinkje met Marie Auxiliatrice, een roze t-shirt, een roze pennenzak en een potlood met een ventje op. Ik heb enorm gelachen met die roze spulletjes. Marta haat deze kleur. En Rosanna maar beweren dat ze daar heel mooi mee stond:)
Daarna volgde ons geschenkje en als laatste dat van de zusters,een ketting met oorbellen en een schrijfmap.
Het was echt een gezellige avond!
30 mei, Joyeuse anniversaire!!! Ik ging natuurlijk aan het zingen. Toen Marta in de spiegel keek, zag ze daar haar eerste verrassing. Met de zeepstift die ik van Marieke gekregen had, had ik op de spiegel geschreven: 'Joyeux anniversaire, ma soeur!' Die dag zouden er nog vele verrassinkjes volgen.
We namen het ontbijt en maakte ons klaar om naar de stad te gaan. De schotels van Centre Djoliba moesten worden teruggebracht, we zouden langs de post gaan om enkele kaartjes te versturen en voor 'Rosanna' moest ik ook nog een boek gaan halen in de boekenwinkel van het groot hotel. Dit alles moesten we gedaan krijgen in 1 uur tijd want Eric had ons nodig om 10u. Maar het lukte ons. In de boekhandel kocht ik het boek 'Traditions et recettes africaines' van Sophie Ekoué. Het was bedoeld voor Marta's verjaardag vanwege de broeders. Marta is er me toch eentje zene. Ze houdt niet van koken maar kookboeken interessen haar. Toen ze vertelde dat ze er al verschillende gekocht had, kon ik niet anders dan lachen:)
Terwijl Marta, Eric hielp met de filmvertoning, ben ik snel om een kindersurprise gegaan. Marta had me al op voorhand gezegd dat ze kindersurprise wilde eten op haar verjaardag. In de Libanese supermarkt vond ik er geen of toch...één die verpakt zat in een assortiment van kindersurprise. Ach, dat beter dan niets.
Terug van inkopen doen, heb ik flan gemaakt van Nocilla (nutella) en heb ik mijn mails nagekeken. Marta is toen een uurtje gaan slapen.
's Middags hebben we samen gegeten en heeft Marta het boek gekregen.
Na de siësta hebben Eric en ik, Marta meegenomen naar een heerlijke plaats, de boerderij. Daar hebben we Fox, de hond, gezien en hebben we gewandeld tot aan de rivier, die nu stillaan aan het verbreden is.
Het was er zalig rustig. Marta zei me achteraf dat ze erg van genoten had van dit uitstapje.
's Avonds na het eten zijn we iets gaan drinken met Moïse( vriend en werkt in CPM) en Eric maar dat is niet zo fantastisch geweest. Het was duidelijk dat Marta er tegen haar zin bij zat.
Wel hebben we zo toevallig de dovenschool ontdekt waar we eerder al over hoorde vertellen. Daar willen we zeker eens langs gaan!
1 juni
Vandaag hebben we het vormsel van Kizito, Michel, Jacque en Valentine gevierd. De viering ging door in de grote, nieuwe kerk van Magnambougou. De vormelingen waren met een 140-tal van één parochie. Stel je voor! En dit in een land waar meer dan 90% van de bevolking moslim is.
15 juni
Vanmorgen zijn de meisjes van de foyer naar huis vertrokken. Ze hadden het geluk te kunnen meerijden met Sr. Auxilia en Sr. Thérésita. Enkel Odile wacht nu nog op haar grote zus. Ze is de enige die niet naar Touba afzakt tijdens de grote vakantie. Gisteren na het grote feest voor het eind van het schooljaar ben ik ziek gevallen met maagpijn en hevige diarree L .Sinds donderdag voelde ik mij niet honderd percent maar ik had geen tijd om ziek te zijn. Ik heb me gelukkig goed kunnen houden tot na het feest. De dokter is langsgeweest en ik moet weer een antibioticabehandeling ondergaan van 5 dagen. Ik hoop dat dit de laatste keer is dit jaar!
Het feest is echt geslaagd geweest. We hebben voor het eerst onze gloednieuwe polyvalente zaal in gebruik genomen. Elke klas, van klein tot groot had iets voorbereid. Hier volgt het programma:
- Beginlied: Changeons nos regards
Et la vie jaillira
Changeons nos regards
Le monde fleurira
- theater ‘Pretty Ritty’in het Engels gebracht door het zevende: het verhaal over een mooie muis die een echtgenoot zoekt en uiteindelijk de verkeerde uitkiest
- lied ‘If you’re happy’ eveneens gebracht door het zevende
- speech van de directrice en van de president van de ouderraad
- drie gedichten werden voorgedragen door de kleuterklas:
• Mon pays
Ma maîtresse a dit: ‘ Aime ton pays’
Ton pays à toi, mon pays à moi
Afrique, elle est toute belle
• Notre bien sur la terre
A nous, petits enfants,
Ce sont nos mères et pères
Ce sont nos bons parents
• J’étais petit ...
- uitdelen van de cadeaus voor de kleuters
- theater ‘Les enfants de la rue’ gebracht door de leerlingen van het eerste leerjaar
- lied ‘Les vacances sont là’ gezongen door heel het eerste leerjaar en door mij geschreven J Ik ben er fier op.
• L’année est passée, les vacances sont là.
Oui, c’est vite fini mais nous sommes en joie.
Tu te rappelles le temps d’animation ?
Nous nous rappelons que nous travaillions.
Maintenant on est fatigué !
Fermez les yeux tout de suite.
Tournez quelques fois en ronde.
Hé, qu’est-ce qui est passée ?
Mes pieds ne touchent plus le monde.
Je danse, je danse et je ne peux plus que rêver
Des vacances bien mérités !
Nous ne parlons pas tous.
Ne parlons pas tous la même langue.
Mes tu es mon ami, c’est la fête viens ici (bis)
- uitreiking ereprijzen eerste leerjaar
- theater gebracht door l’alphabétisation over een leerling die voortdurend spijbelt.
- Uitreiking ereprijzen alphabétisation
- Moderne dans gebracht door het zevende
- Uitreiking ereprijzen zevende
- Lied gezongen door de leerkrachten : ‘Mets dans tes mains un peu de joie’. Ik schaamde mij dood voor de manier waarop we dit lied naar voor gebracht hebben. Het was onverzorgd en onafgewerkt en niets waard in vergelijking met wat de leerlingen gebracht hadden. We hadden dan ook niet gerepeteerd. Marta en ik hadden twee weken van tevoren voorgesteld om samen met de leerkrachten iets te brengen. Iedereen was akkoord en zou iets bedenken maar tot vlak voor het grote gebeuren had niemand initiatief genomen. Mijn voorstel om een ritmisch spel te brengen was afgeblazen L Ik ben echt moe van voortdurend achter iedereen aan te zitten. Bij elk feest is het hetzelfde liedje. Niemand schiet in actie want niemand wil de organisatie op zich nemen. De redden is simple; het kost tijd en moeite! Is dat een voorbeeld van onderwijzer??? Dit is één van de dingen die ik hier ondervonden heb en waar ik vanbinnen echt kwaad om kan worden!
- Uitreiking prijzen voor goed gedrag
- Eindlied: ‘Don Bosco’:
• Il suffit que vous soyez jeunes
Pour que je vous aime beaucoup
Mon bonheur c’est d’être avec vous
Pour vous je donnerai ma vie
Don Bosco, o, o,…tu nous as aimé
Don Bosco, o, o,…tu nous as parlé de Dieu
Don Bosco, o, o,…tu nous as invité
A chercher le paradis.
Ouders, vriendjes, familie,...iedereen was uitgenodigd om naar het spektakel te komen kijken. Emilio en Eric zijn speciaal afgekomen vanuit Bamako. We hadden hen over het feest verteld en dus wilden ze ons werk zien. Echt sympathiek! Eric heeft voortdurend foto’s genomen dus zullen we achteraf mooie souvenirs hebben.
Na de voorstelling zijn alle uitgenodigden naar huis vertrokken en hebben we per klas samen gegeten in de schaduw van enkele bomen. De vrouwen hadden riz au gras klaargemaakt en de meisjes uit de foyer hadden voor bissap gezorgd. Het was echt gezellig om zo samen met de kinderen te eten.Het was een laatste samenzijn L
Nu hebben we de kinderen dus voor goed moeten achterlaten. De meisjes uit de foyer zijn zondagochtend vertrokken. Nu de rust is teruggekeerd, besef ik echt dat het jaar achter de rug is. Ik mis de kinderen enorm!!!
Nu afgelopen week zijn er ook verschillende dingen gebeurd waar ik echt triest om was.
Voor het feest hadden we aan elke leerling 1000 CFA gevraagd, wat heel veel is voor een arme wijk als Niamana. Met de 1000 CFA per leerling werd eten en drinken gekocht voor de kinderen en de leerkrachten: Rijst met groenten en vlees, bissap en tampico, feesteten dus. Enkele vrouwen zouden koken op de koer maar daarvoor moesten de leerkrachten er voor zorgen dat alle ingrediënten aangekocht zouden worden. Daar wilden ze graag voor zorgen...tot ze zagen dat alle prijzen werden nagevraagd en bijgehouden. Toen waren ze niet meer beschikbaar en zeiden ze dat we moeilijk deden. Gelukkig dat Marta alles goed heeft opgevolgd want anders waren verschillende duizenden franken in hun zakken verdwenen. Dat is toch om te huilen niet. DIKKE PROFITEURS!!!
Bovendien zei de leerkracht Frans dat we wat extra drank en eten moesten voorzien want dat hij vrienden zou uitnodigen. WAT IS DAT VOOR EEN HOUDING?? Gaan eten op kosten van arme gezinnen die er alles voor doen om hun kind een fijn feest te schenken? Je moet weten dat feesten hier in Mali betekent goed eten! Bovendien hebben de leerkrachten niets bijgelegd. Ik was echt triest toen ik de leerkracht van Frans zo hoorden spreken.
Dit alles kwam ter sprake tijdens de jaarevaluatie met alle leerkrachten. Nadien hebben we samen gegeten. De zusters hadden voor eten en drank gezorgd. Zij hadden de tafel gedekt voor self-service. En wat zegt die prof van Frans: ‘ik wil uit de kom eten’. Ik vond dit onrespectvol en heb hierop gereageerd. Maar hij lachte me uit in mijn gezicht en de anderen lachten mee dus heb ik hem maar gelaten. Hij heeft uit de kom gegeten samen met de andere profs. Voor mij was alles verpest!
Ik hoop dat zuster Rosanna voor volgend jaar een andere prof vindt want die man is in staat iedereen tegen haar op te zetten.
Tot 30 juni werken Marta en ik nog op de missiepost in Niamana. Daarna trekken we naar Bamako bij de broeders. We zullen nog een reisje maken maar ik weet nog niet exact waar we naartoe zullen gaan want Marta heeft werk gekregen van Vols (de organisatie waar zij mee naar hier gekomen is). Zij zal voor een weekje naar Guinée gaan om daar foto's te trekken, interviews te houden,...tout court informatie te gaan ronselen voor verschillende projecten die Vols gaat steunen. Ik denk niet dat ik met haar mee ga. We wachten nog op een mailtje van Fr. Ernan die ons zal weten te zeggen wanneer, waar, hoe,...Zo kan ik ook mijn planning maken voor de tijd dat Marta in Guinée zal zijn.
22 JUNI
Ik voel mij triest op dit moment. Ik heb juist afscheid moeten nemen van Edith. Zij is zeer plots naar Abidjan vertrokken. Vele vragen en bedenkingen spelen door mijn hoofd! Nu blijven we dus met drieën over in onze communauteit maar gelukkig is er in de foyer ook nog Viviane met wie we steeds een babbeltje kunnen slagen. We hebben nu veel te veel tijd maar we proberen die zo goed als mogelijk op te vullen
Vanmorgen zijn we met 7 man van onze christelijke communauteit een bezoek gaan brengen aan de jeugdgevangenis van Bamako. We waren met minder dan de helft van het aantal dat we gezegd hadden maar het was een toffe bende: Julien, Jacque, Eva, Theo, Charles, Marta en ik. Om half negen vertrokken we te voet naar de politiepost (ongeveer 3km). De mannen waren in een zeer goeie bui. Amaj, amaj, er ging geen minuut voorbij zonder lachbui! Het onderwerp ging van kinderen van God; dit zijn kleine felrode beestjes die na de regen overal te vinden zijn, tot Marakechs; de rijkelui uit de streek van Kayes. Zij trouwen de ene na de andere vrouw, steeds binnen dezelfde familie weliswaar om de rijkdom te bewaren, en aanvaarden alle kinderen van hun vrouwen als eigen kinderen, goedwetend dat het hun nakomelingen niet zijn!
We naderden de post, toen plots een ‘militair’,een man in uniform, ons bij zich riep. Hij vroeg op strenge toon vanwaar we kwamen en waar we heengingen. Bleek dat hij ons gegroet had. In al ons enthousiasme had geen van ons dit gemerkt. Hij vond dit ongepast en daarbij hij was ouder dan gelijk wie van onze bende. We hebben braaf geknikt bij alles wat hij zei en konden dan onze weg vervolgen. Wat wilde deze man? Zijn autoriteit laten zien?
Zoals gewoonlijk werden we door ‘les apprentis’ naar hun sotrama getrokken. ‘Drogba’,een jonge gast met lachend gezicht en voortdurend vloekende mond had ons weer mee kunnen krijgen. Hij draagt steeds een (dezelfde?) t-shirt van Drogba en is daar enorm fier op!
Het was bakken in de sotrama maar het traject was niet lang. Ik zat in een nogal ongemakkelijke houding, mijn hoofd ondersteund door mijn arm zoals ‘De denker’. Eva gaf mij een duwtje. ‘Cette position n’est pas bon!’Deze houding brengt je in een mijmertoestand. Het leidt je naar trieste en slechte gedachten. Hier in Afrika, willen ouders deze houding bij hun kinderen absoluut niet zien!
We kwamen aan bij de jeugdgevangenis. Alle poorten waren open. Op een eerste koer zagen we verschillende ateliers: ‘couturier’, ‘quincaillerie’, ‘menucerie’. In een hoek maakten enkele vrouwen het eten klaar. We gingen naar rechts en kwamen op een tweede koer, aan beide kanten laagbouw en voor ons een muur die de binnenplaats afsloot. Hier bevonden zich de slaapzalen, directie, secretariaat, magazijn,...absoluut niet groot! Er stonden enkele bomen, er lag een stapel houtblokken en enkele jongens pletten het graan, twee andere speelden dammen. Vlak bij hen zaten twee opvoeders of noem je het eerder bewakers die thee klaarmaakten en een bewaakster die op een bed lag te rusten. Wij namen plaats op enkele banken en wachtten. Op de muren waren de rechten van de mens geschilderd!
Na een half uur opende één van de bewakers de slaapzalen en de jonge gevangenen kwamen massaal naar buiten. Het waren een honderdtal jongens. Ze namen plaats in twee rijen en vertrokken naar de eerste koer. Na een tijdje werden wij bij hen geroepen. In de animatiezaal zaten de jongens aan de ene kant en onze plaats werd aangewezen aan de andere kant.
Zij zaten bijna allemaal op de grond. Voor ons waren er banken voorzien.
Het eerste wat mij opviel en wat ik nu nog steeds voor mij zie, zijn de ogen van deze jongemannen: ogen die hopeloosheid uitstralen, kwade ogen maar ook benieuwde ogen als van een klein kind.
We stelden ons voor, zongen en dansten en wisselden raadseltjes uit. Op zeker moment leek het of iedereen met aandacht bij het gebeuren was. Fantastisch gewoon! Nadien volgde een serieuzer gedeelte.Theo gaf een bemoedigend woordje en sprak over ‘le pardon’. Hij nodigde de jongens uit om een kleine getuigenis te geven. Daar waren niet veel kandidaten voor te vinden. Samake, een graadmagere jongen met een ware glimlach op het gezicht, vertelde ons dat hij iemand geslagen had tot dodens toe. Een andere jongen, wiens naam ik niet ken, had bij een gevecht een ander de buik opengereten. Voor deze jongens is er weinig hoop. Zij hebben een moord op hun geweten en zullen dus levenslang gevangen blijven. Eens ze, op papier, 18 jaar zullen zijn, zullen ze worden overgeplaatst naar de grote gevangenis van Bamako. En als de doodsstraf erdoor komt, zal dit hun lot zijn.
De jongens doen niets gedurende de dag. Ze hebben een tv en daarmee moeten ze het doen. Van studeren is geen spraken! Er zijn geen leerkrachten die hen onderwijzen! De ateliers zijn enkel voor hen die reeds een beroep uitoefenden. De anderen wordt niets nieuws aangeleerd.
We bedankten de ‘opvoeders’ en lieten zeep als geschenk achter.
Ik hoop dat de jongeren van onze Christelijke gemeenschap in de toekomst meermaals zullen animeren bij deze jonge gevangenen om hen op deze manier vreugdevolle en leerrijke momenten te geven.
23 JUNI: BEESTEN
Marta en ik zijn deze morgen naar Bamako vertrokken. Rita, de kokkin van de broeders, werkt niet op maandag en dus zouden wij voor de achterblijvenden het eten klaarmaken. Lluis en Carlos waren enkel met tweeën thuis want Eric en Emilio waren met Alain, aspirant, naar Touba vertrokken.
Nu, veel viel er niet klaar te maken want er was nog veel rest van gisteren maar Carlos vroeg ons een andere dienst. Hij had last van een zweer op zijn rug en vroeg ons om eens te kijken.
Eikes, toen we de plakker verwijderden zagen we naast de wonde iets zwartgrijzig. We wisten niet wat het was tot Marta het wilde verwijderde en het beest op de grond viel en kronkelde. Het was een made. Degoutant!!! Het was de eerste keer dat Carlos daar last van had maar hij ging er lichtjes over want hij kende de oorzaak en in feite doet het beestje niets.
Als je na het verwijderen de wonde goed ontsmet dan is er niets aan de hand.
Hoe kom je aan die beestjes? Een vlieg legt zijn eitjes op de t-shirt die te drogen hangt. Bij het dragen van de t-shirt worden de eitjes in je huid gewreven en vormt het zich tot een made. Wanneer na 3 tot 6 dagen deze made klaar is om zich om te vormen tot vlieg, kruipt hij uit je huid. Brr, ik krijg er al kiekenvel van. Je kan dit beestengedoe vermijden door je was aan beide kanten goed te strijken! Iets wat ik hier NOOIT gedaan heb!
Allemaal beestjes...deze nacht is de regen gevallen, wat een geluk is voor zovele boeren die daar al zolang op wachtten.Maar niet alleen dat, de regen heeft de termieten massaal meegebracht.
‘s Nachts komen zij op het licht afgevlogen. Zij verliezen hun vleugels en zijn de volgende morgen met hopen te vinden. De kinderen maar ook volwassenen rapen ze bijeen want het is een delicatesse. De beestjes worden gewassen en gedroogd in de zon. Daarna worden ze gegrild met een beetje zout. Ik heb geproefd en het is niet slecht maar wel vettig. Naar het schijnt ziet de koningin, de grootste en dikste termiet, wit van het vet. Die eet ik liever niet op!
Subscribe to:
Posts (Atom)
