14 november

Kele, fla, saba, nani, dourou,…tot zover mijn telcapaciteit in het Bambara.
Ik kom er niet toe me achter mijn bureau te zetten om Bambara te studeren dus leer ik af en toe wat woordjes van de leerlingen. En ze hebben er plezier in! Ik kan me voorstellen dat mijn uitspraak niet is zoals het moet 
Tijdens de pauzes probeer ik steeds op de speelplaats te zijn want er valt altijd wel wat te beleven. Eergisteren had Rosanna een grote schildpad gevonden. Dat was een grote bezienswaardigheid voor de kinderen maar ook voor de zusters en Eva. Iedereen heeft het beest bewonderd. Schildpadden zijn hier zeer zeldzaam. Hij moest zeker op zoek zijn gegaan naar water dus heeft Eva hem in een veiligheidshelm gevuld met water gezet. Maar na een minuut was het beest al ribbedebie. Zo’n snelheid!
Aangezien de zusters niet houden van beesten die vuiligheid achterlaten of die alle planten opeten, heeft Eva de schildpad meegegeven met één van de leerlingen.
Hoogstwaarschijnlijk is het daarna in de pan terecht gekomen! Naar het schijnt is het een delicatesse.
Dit doet me denken aan die keer dat Bernade, een meisje uit de foyer een grote sprinkhaan gevonden had en me zei: ‘Manges.’
Vorige vrijdag nog zag ik op straat enkele kinderen die hagedissen vingen. Ze hadden al een mooie vangst gedaan. De beestjes hingen aan een hengel te bengelen. Eric vertelde dat het niet zomaar een spelletje was maar dat ze de hagedissen ook opaten.

De armoede en de eenvoudige levensstijl hier in Mali pakt me en doet me meermaals nadenken. In ‘Jeune Afrique’ las ik de volgende gegevens : Mali -> alfabetisering 19%, levensverwachting 47 jaar. Kan een land zich wel ontwikkelen met zo’n groot aantal analfabeten? Deze realiteit zorgt voor vele wantoestanden. Mensen worden bedrogen en het zijn steeds de zwaksten, de armsten die slachtoffer zijn.
-Een jongen uit de wijk had twee jaar geleden tijdens een voetbalmatch een openbeenbreuk opgelopen. Zijn ouders hadden geen geld om hem te laten verzorgen in het ziekenhuis. Een kwakzalver heeft het been ‘verzorgd’. In feite heeft hij het been goed dichtgebonden. De bloedvaten werden afgespannen waardoor het been is beginnen rotten. De jongen liep tot een half jaar geleden steeds met een waaier rond om de zwerm vliegen van zijn been weg te houden. Het been stonk enorm!
De jongen is één van de gevallen van adoptie. De zusters hebben de zorg van deze jongen op zich genomen. Regelmatig gaat Rosanna met deze jongen naar het ziekenhuis voor nazicht want de jongen is nu in behandeling. De geur is verdwenen en de vliegen ook. Het is veel beter met de jongen maar hij zal wel nooit meer kunnen voetballen!

-Adama woont bij zijn grootvader. Zijn moeder is gestorven en zijn vader heeft hem in de steek gelaten. Adama is één van de armste kinderen bij ons op school. Hij kleedt zich met de kleren die hij van de zusters krijgt. Zelf heeft hij niets. Zijn buik is ongezond dik. Zijn juf vertelde mij dat dit kwam door de eenzijdige voeding (la farine). We hebben ook al gemerkt dat hij zand eet. Wanneer ik dit hoor en zie, wil ik vasten.
Adama bestond niet tot voordat hij bij ons naar school ging! Hij was niet opgeschreven in het geboorteregister. En hij is niet de enige. Tal van kinderen leven zonder dat ze bestaan.
-Modibo woont bij Adama. Hij is wees. Zijn moeder is gestorven en zijn vader is tot nu nog onbekend. Twee mannen beweren dat het hun kind is maar geen van beiden wil zijn naam aan de jongen geven. Met alle gevolgen van dien… geen acte de naissance dus GEEN RECHTEN.

-Voor de regeling van de geboorteacte moet men naar het stadhuis in Bamako gaan. Een kind uit de kleuterklas (5 jaar) was, op papier, geboren op 24 maart 2007. Zijn ouders hadden onderhandeld met de chef de village de Niamana. Deze had hen dit papier laten ondertekenen. Aangezien de ouders analfabeet waren, kon hij schrijven wat hij wou. Weer een geval van afzetterij. De ouders hebben betaald voor dit papier maar het is niet correct dus zullen ze opnieuw moeten betalen voor een nieuw papier. Waarom hebben sommige mensen een hart van steen?

Bij de zusters vliegt de tijd. Het is al weer weekend. Vorig weekend waren hier 2 spanjaarden te gast, 2 leden van Vols, de organisatie waarmee Marta hier terecht gekomen is. Ze waren uitgenodigd door Bernarda om zogezegd bij ons te werken maar in feite hebben ze meer tijd doorgebracht bij de broeders dan bij de zusters in Niamana. Voor ons was het wel leuk om eens met iemand anders te kunnen babbelen (frustraties met de zusters te kunnen uiten). Spijtig dat een week zo kort is. Marta had het wat moeilijk bij hun vertrek. Het was voor haar een beetje alsof haar familie terug vertrok.
Dit weekend dan hebben we het voor mekaar gekregen naar Kita te kunnen gaan. Er wordt een bedevaart georganiseerd voor alle katholieken uit heel Mali. Het lijkt mij wereldjongerendagen in het klein alleen vele minder georganiseerd. Ik weet niet wat mij te wachten staat. Groot avontuur dus! Maar daar hou ik van. We zullen zien. Ça va aller, comme on dit en Afrique.

Tot de volgende ;)