Frustraties alom

Bonjour, ça va?

‘t Is hier siësta voor ‘t moment dus heb ik even tijd om wat ervaringen neer te typen.

Het meest van al frustreert mij de slechte communicatiemogelijkheden.

MON DIEU… wanneer ik iemand wil horen op skype, is er niemand of wanneer ik mail, kom ik terecht bij ongewenste post. L

Ik heb het mij wat gemakkelijker gemaakt en heb een SIM-kaart gekocht. Nu kan je mij dus ook bereiken op het nummer 00223/333.66.38. Zowel Marta als ik gebruiken mijn gsm !

Ons nummer staat onder de naam ‘Chez nous’ want we delen enorm veel.

Niet enkel materiële dingen maar ook frustraties, grappige anekdotes, lachbuien, spelplezier,…

Zoals ik in de voorbereidende vormingssessies al vernomen had, is het niet altijd makkelijk in groep te leven.

Dit heb ik ook ondervonden in onze communauteit. We zijn met vijf; Zr. Bernarda (58 jaar) uit Las Palmas, Zr. Rosanna (ergens in de 40) uit Italië, Zr. Edith (28 jaar) uit Benin, Marta en ik. In het begin had ik het wat moeilijk met de karakters van de zusters. Zr. Bernarda en Zr. Rosanna zijn echt aan elkaar gewaagd. Het zijn twee mensen die weten waar ze naar toe maar het grappige is dat hun prioriteiten anders liggen.

Zr. Rosanna is directrice van de school ‘Marie Auxiliatrice’ en denkt alleen maar aan de school. Ze is een persoon die steeds zeer sterk gefocust is op haar werk of de dingen waarmee ze bezig is. Als ze iets aanpakt, gaat ze ervoor. Daarbij komt dat ze zeer perfectionistisch is. Daar had ik het de eerste week wel moeilijk mee. Hoe dikwijls ik niet gedacht heb, kijk ook eens naar het werk van een ander!

Ik was gelukkig niet de enige die zo dacht. Marta en ik hebben een manier gevonden om er mee om te gaan, we lachen gewoon!

Zo liep ik een keer door de gang van de school op de eerste verdieping. Ik keek over de speelplaats en zag dat er enkele geiten rondliepen. Ik vond het wel grappig en zei tegen Zr. Rosanna ‘Kijk eens,…’. Het was er nog niet uit of Zr. Rosanna stond al te roepen en met haar armen te zwaaien om de geiten weg te jagen. ‘Mon dieu, Elles mangent tous les petits arbres. Tu vois, personne fait quelque chose!’ Ik was even geschrokken maar later heb ik er nog vaak om gelachen.

Zo is het ook met de ‘grote’ kuis. Hoe vaak we niet moeten horen : ‘Ce n’est pas PROPRE !’

Je moet je voorstellen dat we hier in een gebied zitten met veel zand, rood zand dat bij stormweer overal heen vliegt en mooie rode afdrukken achterlaat bij regenweer. Wanneer je kuist, is het even later al terug ‘vuil’. Ik heb soms het gevoel dat ze heelder dagen nettoyeren. ‘Chez nous’(de kamer van Marta en mij) is het wat anders. Wij weten wel wat beters te doen dan tijd verdoen aan kuisen.

Eba, een jongen uit Burkina Faso, die voor de zusters allerlei klusjes opknapt, lachte er ook mee: ‘Nous avons nettoyé l’école quinze fois!’ (Ik denk wel dat dat een beetje overdreven is)

Dan is er Zr. Bernarda, economisch verantwoordelijke van de provincie (Benin, Togo, Cote d’Ivoire, Mali). Zij bekijkt het geheel van het project hier in Niamana (de school, de foyer en de dingen die nog moeten opgebouwd worden). Zij is veel bezig met de financiële kant van de zaak en loopt minder gestresseerd van al wat nog moet gebeuren. ‘çà va, petit à petit.’

Zr Edith is een goedlachse zuster, wat volgzamer dan de anderen. Zij kan enorm goed koken ( wat te merken is aan haar figuur ;) ). Ik heb hier al heel wat kookkunsten van haar geleerd: loco of gebakken bananen, gefritureerde zoete patatten, gekookte bananen. Zeer lekker allemaal. Aan het eten mankeert niets! Ik vond dit in groot contrast staan met de armoede die je hier overal ziet. We eten bijvoorbeeld iedere dag vlees. Maar de Zr. Bernarda heeft gelijk. Als je niet in gezonde toestand verkeerd, kan je weinig doen voor anderen! Dit moet ik gewoon aanvaarden, denk ik.

In het dorp wonen heel arme gezinnen. Zr. Rosanna vertelde vandaag nog aan tafel van een gezin waar ze op bezoek geweest. 10 kinderen en geeneen is geregistreerd. Dit wil dus zeggen dat ze voor de maatschappij NIET BESTAAN. Ze gaan niet naar school want ze moeten in huis of op het land helpen. Ze wonen binnen vier muren en een dak, verder niets. Ze hebben nauwelijks kleren en lijden honger. Zr. Rosanna gelooft niet dat het in dit gezin bij 10 kinderen zal blijven. ‘We moeten er iets aan doen want zo volgen er nog 5!’

Het is een groot probleem dat voortkomt uit het analfabetisme. De mensen geloven dat de kinderen geschenken zijn van God. Het is dus uitgesloten om aan geboorteplanning te doen want dat is tegen de wil van Allah. Wanneer vrouwen toch middelen nemen om niet zwanger te geraken, worden ze geslagen door hun man.

Het geld (1060 euro) dat ik dankzij velen van jullie heb kunnen inzamelen voor het project hier, zal gebruikt worden :

- om de leerkrachten van de school te betalen

- voor de aankoop van voedsel en kuisproducten voor de foyer

- voor de verzorging van kansarme kinderen.

Ik heb al kennis gemaakt met Adama, een jongetje uit de buurt van ongeveer vier jaar. Hij lijdt aan een aandoening, een soort schilfering op zijn hoofd. Het is het gevolg van zich niet te wassen. Nu komt hij regelmatig langs met zijn grotere zus. Zij wast hem en hij krijgt dan medicatie van de zusters.

(Ik zal foto’s nemen om alles wat meer te concretiseren!)

Het geld zal dus worden gebruikt voor dingen die niet blijvend zijn. Daar heb ik zelf voor gekozen. Vele organisaties sponseren de bouw van een school, een foyer, een polyvalente zaal, sportterreinen,…. maar voor onderhoud van dat alles is er weinig geld te vinden!

Indien er nog mensen zijn die graag het project zouden willen steunen, gelieve te storten op het rekeningnummer: 737 – 0167263 – 78 (Dit is mijn rekeningnummer)

Met de vermelding: project NIAMANA

Bonsoir à tout le monde. ( Naar Malinese gewoonte want het is hier op dit moment half vier, niet direct een uur om al goede avond te wensen)

Katrien

p.s.: Hier volgt mijn uurrooster (vanaf oktober)