16 oktober

Bonjour, Ensogoma,



Ik voel me terug beter. Van ‘t weekend ben ik ziek geweest zoals zovele hier (vermoeidheid, draaierigheid, geen eetlust, diarree)! De ene na de andere viel ziek. Het leek wel een epidemie of had de wisseling van seizoenen er iets mee te maken (regenseizoen -> droogseizoen)? De dokter is langsgeweest voor verschillende meisjes uit de foyer. Volgens hem was het Le palu !

Ik ben er gelukkig vanaf geraakt zonder al te veel pillengedoe.



Deze week zijn we op school gestart met de voorbereiding van de inwijding van de school.

23 november zal de grote dag zijn. Met de hele school zullen we samen het lied ‘ La terre est à tous’ zingen. Voor de kleinsten is het niet gemakkelijk om van buiten te leren maar we oefenen, oefenen en oefenen tot iedereen het kan. Ik leer het lied aan in alle klassen. Zo sta ik op en ga ik slapen met het refrein:



La terre est à tous

Accueillons nos différences

Comme mille fleurs, mille couleurs.

La terre est à tous

Partageons nos ressemblances

Le plus beau est au fond de nos cœurs.



Marta en ik hebben de choreografie verzonnen. Na het zingen van het lied zal de kleuterklas een geschenk aanbrengen (een groot pak met een kind erin). Er zal gespeecht worden en op het einde voorzien we een dans maar die moet nog in elkaar gestoken worden. Ik ben benieuwd naar het resultaat op de dag van de inwijding. De eerste minister en zijn eerste vrouw zijn uitgenodigd evenals de minister van onderwijs, de burgemeester, enkele mensen van Manos Solides, de Spaanse organisatie die de school en de foyer gefinancieerd heeft en alle papa’s en mama’s, broertjes en zusjes van de kinderen van de school. Het zal een groot feest worden!



Ik ben nu zeer gelukkig want eindelijk, eindelijk gaan we starten met het oratorium. De start was gepland voor 13 oktober maar we hebben alles moeten uitstellen omdat de moslims het einde van de Ramadan vierden. Vrijdag 12 oktober was de ‘officiële’ feestdag. In feite ligt de datum niet vast want alles hangt af van de maan. Het feest begint niet voor de maan te zien is. Er kan dus een dag verschil op zitten.

Vanmiddag dus beginnen we met het oratorium. ‘t Is te zeggen Kisito, een Christelijke jeugdbeweging die wijdverspreid is over Mali en andere Afrikaanse landen. Er zullen spelen worden georganiseerd, er zal gedanst en gezongen worden en ik zal vele kindertjes en jongeren uit de buurt leren kennen want Kisito staat open voor iedereen die komen wil.

Meneer Thomas van het eerste leerjaar is een ervaren animator van Kisito. Hij zal de beweging hier in Niamana starten. Het doel van Kisito is kinderen en jongeren bijeen te brengen om zich te amuseren maar ook om te leren. Kisito brengt heel wat opvoedkundig aspecten aan. Het is te vergelijken met onze school van Vrede van de San’ Egidio..



We hebben ervoor gekozen om op donderdagnamiddag (vrije middag) Kisito te organiseren en zaterdagnamiddag oratorium te houden. Kisito en oratorium zijn vergelijkbaar maar het verschil is dat Kisito een jeugdbeweging van hier is en dat oratorium een initiatief is van de beweging van Don Bosco.

We hebben nog niet veel animatoren (Thomas, Sr. Rosanna, Sr. Edith, Eva, Marta en ik)maar wel al vele sympathisanten! Gisteren nog sprak ik met Vincent en Pierre, 2 leden van het koor van de Christelijke gemeenschap, over de start van het oratorium. Ze waren super enthousiast over initiatief en kwamen onmiddellijk met ideeën aandraven. Ook Théodore, verantwoordelijke van de Christelijke gemeenschap vraagt me steeds als ik hem tegenkom hoe het zit met het oratorium. Hijzelf ziet het echt wel zitten om mee te doen en te spelen met de kinderen, hoewel ik betwijfel of hij er tijd voor heeft want hij is een heel geëngageerd man. Het zou super zijn mocht hij kunnen meedoen want hij is een echte animator. Er gaat voor hem geen dag voorbij zonder grap. Hij is trouwens de man van Sidonie waar ik in een vorig bericht over sprak. Ze hebben een dochtertje Marie – Constance (1j), een echt schatje.

Sidonie werkt bij ons op school. Zij geeft les aan de kinderen, jongeren en volwassenen die de alfabetisering volgen. Alfabetisering betekent leren lezen en schrijven, zowel in het Frans als in het Bambara. De kinderen die de alfabetisering volgen zijn kinderen die de kans niet gekregen hebben om naar school te gaan omdat ze moeten helpen in het huishouden of op het veld. Op deze manier proberen ze hun achterstand in te halen.



Theodore en Sidonie zijn echt fijne mensen. Ze zijn een beetje vrienden aan huis want Sidonie helpt de zusters ook vaak met inkopen doen voor de school of de foyer en Theodore knapt af en toe klusjes op. Hij is mecanicien, net zoals Sidonie trouwens!



Ik sprak eerder al over Eba. Nu blijkt dat zijn naam toch Eva is. In het begin klonk het gek maar je wendt er wel aan. Eva werkt voor de onderneming die instaat voor de opbouw van het terrein. Hij woont in het schuurtje dat provisoir gebouwd is voor de werkmannen. Ondertussen heeft hij ook een contract getekend met de zusters. Hij begiet de aanplantingen van de school iedere morgen en wacht de kinderen aan de schoolpoort op. Evenals Theodore is hij een echte animator. Hij houdt enorm veel van de kinderen!

Eva kan goed jambee spelen. Daar profiteer ik natuurlijk van. Ik heb al twee ‘lessen’ gehad. Echt kei tof, dansmuziek of zoals Eva het noemt ‘jeu des fesses’ maar ik hou het bij spelen en zingen ;)

Afgelopen zondag, heb ik herinneringen opgehaald aan de avond voor mijn vertrek. Die avond had ik met een vriend voor het eerst een ritje gemaakt met de moto. Het was voor mij een geweldige verrassing. Hier bestaan er geen moto’s maar brommerkes zie je met hopen. ‘k Heb samen met Eva een toer gemaakt tot aan de grens van Niamana. Zalig!!! En ik heb leren rijden…in het begin was het met horten en stoten maar na 10 minuutjes reed ik met gemak de plassen door. Een heerlijke verfrissing voor de hete voeten.



Verder zijn er nog de vrienden van het koor; Josephine, Pierre, Ignace en Vincent. Voor mij is het koor een ideale uitlaatklep! Ik kijk er elke week naar uit.



19 OKTOBER



Ik ben terug bij de Salesianen! Vandaag staat er op het programma: mails bekijken en beantwoorden, ‘s middags hier eten, siësta en dan op uitstap met Antonia. Antonia leerde ik afgelopen weekend kennen. (Marta had haar al eerder gezien op de Spaanse ambassade).De pastorale werkgroep van onze parochie Badalabougou had vergadering bij ons op het terrein. Antonia heeft hiervan geprofiteerd om mee te rijden met de zusters, waar zij vrijwilligster is (voor 2 jaar). Ze werkt als verpleegster in een dispensarium voor straatkinderen. Interessant! Daar gaan we dus zeker eens een kijkje nemen. Verder kan ik nog niet veel over haar vertellen.



Afgelopen vrijdag hebben we met Eric (de jongste broeder bij de Salesianen) een grote wandeling gemaakt doorheen verschillende wijken. We hebben, de hypodrome gezien, de parochie en het stadium. ‘t Was interessant te zien hoe iedereen op straat op zijn beste gekleed was voor het feest, arm en rijk, een unieke dag dus.



De vrijdag voordien dan hebben we met Bandolino( ook salesiaan) een uitstap gemaakt naar de boerderij (40 ha). Deze ligt vlak aan de Niger. Het is er zalig rustig! Mangobomen, flamboyanten, velden met maïs voor de 900 kippen, 2 traktors (in goede staat) en een hond genaamd Petit. Bandolino had ons op voorhand verwittigd dat de boerderij niet hetzelfde zou zijn als in Spanje of België maar bij het zien viel het heel goed mee.

Ik heb een ritje gemaakt op de fiets van één van de werkmannen. Zalig, dat was lang geleden!

Bandelino heeft ons daarna meegenomen naar een maquis met zwembad aan de rivier. Bij het uitstappen werden we verwelkomd door een pelikaan (nep of echt?). Ik dacht eerst dat Bandolino een grap maakte maar nee het beest leefde!

Het ‘taverneke’ was gezellig, het zwembad hebben we nog niet uitgetest. Dat zal voor een volgende keer zijn aangezien het hier toch heel de tijd zomer is ;) Ik heb al een prachtig kleurtje!



Tot de volgende,



p.s.: Ik kan nog maar enkel op vrijdag op internet. Dan profiteer ik van hotmail, skype en messenger.