23 november - 3 december

23 NOVEMBER
De tijd vliegt! Dit besef ik steeds op het einde van een hoofdstuk. Vandaag hebben we de periode van de inauguration afgesloten. Na bijna twee maand voorbereiden hebben we een prachtig optreden kunnen brengen voor tal van autoriteiten en de dorpelingen ( de families van de leerlingen en de mensen uit de buurt). Tussendoor werd er gespeecht door Soeur Theresita, provinciaal overste, het hoofd van de oudervereniging, de vertegenwoordiger van Manos Unidas, de organisatie die de bouw van de school en de foyer gefinancierd heeft, de vertegenwoordiger van de Spaanse staat en de aartsbisschop. De autoriteiten bezochten de school en de foyer en werden bediend van frisdrank en een versnapperinkske terwijl het volk aan het dansen ging. Voor hen werd er bissap uitgedeeld.
Bissap is fruitsap met veel suiker. Het wordt op een heel eigenaardige manier, voor ons althans, gedronken. Het is verpakt in dichtgeknoopte plastieke zakjes. Je bijt een hoek van het zakje kapot en je zuigt de inhoud eruit. ´t Is best wel handig. Zo heb je geen bekertjes nodig maar zit je wel met plakkerige handen achteraf!
Toen iedereen naar huis vertrokken was, viel er een grote last van onze schouders. Gedaan met de dagelijkse repetities, de verplaatsing van lessen, het kuisen tot in de kleinste hoekjes, het zoeken naar een gepaste aankleding van de school,...
Vanmiddag hebben we met ons 23 gegeten in de eetzaal van de foyer: de meisjes van de foyer, onze communiteit, de communiteit van Touba (Mali), Sr. Dieudonnée van Cotonou ( Benin), Sr. Theresita, Sr. Peace, Sr. Ruth en Chantal van Abidjan ( Ivoorkust), Marta en ik. Tanti Viviane ( zij staat mee in voor de foyer) had voor ons gekookt 

28 NOVEMBER
Aangezien we op onze vrije dag niet vrij genomen hadden, zijn we zondag op uitstap geweest. Zaterdagavond na het oratorium, wat deze keer een chaos was (groep te groot, activiteit te lang), zijn we reeds vertrokken. Twee vrienden; Theodore en Diallo, waren zo vriendelijk om ons een lift te geven.
Het was een zalige rit vanachter op de brommer! Voor het eerst zijn we langs de oude brug gegaan. Een zeer smalle en dus zeer gevaarlijke brug maar een prachtige plek. Vele grote stenen steken boven het water uit. De Niger is niet te vergelijken met onze uitgebaggerde Schelde. Het is een rivier waar leven inzit. Vroeger leefden er zelfs nijlpaarden, tevens ook het symbool van Mali, maar deze zijn nu wel verdwenen.
De brug leidde ons naar de stad, een drukte van je welste. Je moet een echte verkeersartist zijn, wil je levend op je bestemming aankomen. Ik had het volste vertrouwen in Theo dus voor mij geen probleem maar Marta, die al niet te veel van brommers houdt, had toch maar een klein hartje. Hihi, ik hou ervan haar hiermee te plagen : ‘Marta, n’ayez pas peur !’
Het was al donker toen we afgezet werden aan Centre Père Michel. Het was een uurtje rijden en de nacht valt hier rond 18u30. Dadelijk kwam Eric buitengestapt, hij had duidelijk op ons gewacht.
Het was heerlijk om terug thuis te zijn!

Maar zondag vloog voorbij  Het uur van vertrek was weer aangebroken.
We zouden de taxi nemen tot aan de Tour d’Afrique. Daar zou Rosanna ons oppikken.
Wat een pech onderweg. De taxi had platte band. Nu ja, de Malinezen zijn gewoon van banden te vervangen dus was de klus snel geklaard.
Aangekomen aan het de Tour d’Afrique installeerden we ons op enkele stenen aan het benzinestation. Zoals gewoonlijk werden we niet met rust gelaten door de verkopers.
`Ca va? Vous êtes de quel pays? Et blablabla ... ik begon me al weer te ergeren aan al die vragen en stond op om weg te gaan ( Rosanna zou dadelijk komen). De verkoper merkte op dat mijn zakdoek was gevallen, recht in de riool ( De riool wordt hier op sommige plaatsen afgedekt met grote platte stenen met in het midden een gleuf en mijn ‘zakdoek`was juist in die gleuf gevallen.) Als het mijn zakdoek was geweest, had ik er niet mee ingezeten maar het was mijn gsm (in een stoffen zakje). DEIM!!! Het was onmogelijk om er aan te geraken. Gedaan met de vrienden!

Na een week ben ik met Theo opnieuw langs deze ongelukkige plek gepasseerd en hebben we geprobeerd om de gsm met een ijzerdraad op te vissen. Vele nieuwsgierigen vroegen wat we aan het doen waren. Hihi, je kan je wel voorstellen.
In enkele seconden haalde Theo ons kostbare bezit uit de vuiligheid. Wat een stank maar we hadden onze gsm terug. De kaart werkt nog. Dat is al iets. De rest is nog aan het drogen. . Ik hoop echt, echt dat hij terug werkt anders zijn we helemaal van de wereld afgesloten. Internet werkt hier ook al enkele dagen niet meer. Pfff.

3 DECEMBER
Op 30 november hebben we het bedrijf waar Theo werkt, bezocht. Hij had ons uitgenodigd voor een rondleiding. ‘Hou jullie oren en ogen goed open, achteraf wil ik jullie indrukken horen.’
Theo werkt in een fabriek onderdelen van machinerie vervaardigd. Hij zelf is chef van een atelier ( een groep van verschillende ploegen). Hij heeft dus een functie met verantwoordelijkheid maar wil niet aanzien worden als de chef. ‘De chef moet zijn werkmensen dienen.’ Theo is zeer eenvoudig, een echte rasta, maar wijs. Hij weet welke rechten en plichten de werknemers hebben en hij is zich zeer bewust van waar het bedrijf in faalt. Vandaar waarschijnlijk dat hij onze reacties wilde weten! Het bedrijf staat vol met zware machines om te slijpen, te boren, te zagen, te perforeren maar
de werknemers dragen geen werkkledij, geen veiligheidsschoenen, geen helm, geen handschoenen, geen veiligheidsbril. Je moet voortdurend uitkijken dat je niet over materiaal struikeld. We maakten kennis met vele werkmensen. Theo had eerder al verteld van een collega die geprobeerd had Spanje te bereiken met de boot. Deze was erin geslaagd maar was teruggestuurd. Ook met hem hebben we kennis gemaakt en gesproken over zijn onderneming. Hij zei ons dat hij klaar was om terug te vertrekken.
En wat was de reden...GELD. Hij moet met zijn miserabele inkomen zijn vrouw en kinderen onderhouden. Hij wil een betere toekomst. Het feit dat hij zijn leven op het spel wil zetten, betekent dat zijn toestand ernstig is. En ik denk dat hij wel weet welke risico’s de tocht inhoudt.
Deze man was niet de enige die met het idee van te vertrekken rondliep. We praten met verschillende werklieden die Spanje als een bron van inkomsten zagen. Het weinige geld dat ze in Europa verdienen, is hier een schat. Het maakte me bewust van de weelde waarin wij in het rijke westen leven. Ik voelde mij machteloos, verdrietig na deze verhalen.
Wat ga ik in dit jaar nog allemaal te zien en te horen krijgen?