Paasweekend

19 APRIL

Ik maak even een sprong terug in de tijd...

Het paasweekend is fantastisch geweest!
Zaterdag had ik een ontmoeting met een vriend die ik nog nooit gezien had ;) Hihi, Marta sprak steeds maar over ‘ton ami’ omdat hij uit België kwam en dus eveneens Chinees sprak. Ik leerde hem kennen via Liesbeth Bockaert die me zijn site had doorgestuurd.
Jeroen is een ware avonturier die van Brussel (Matongewijk) naar Congo (Matonge) fietst voor het project matonge/matonge van de organisatie Memisa. Op deze manier zamelt hij geld in om fietsen en brommerkes aan te schaffen voor de verplegers en verzorgers in Matonge (Congo). Hij was nu in Bamako dus hebben we afgesproken om iets te gaan drinken. Het was heel interessant zijn reiservaringen te horen. Ik was onder de indruk van zijn eenvoudige manier van spreken. Hij leeft met het minimum dat hij nodig heeft en schrijft artikeltjes om toch iets te verdienen want de reis gebeurt volledig op zijn kosten. Echt knap!
(Als je meer over hem wil lezen of zijn project zou willen steunen zoek dan op google naar Matonge/Matonge. Ik ben het siteadres kwijt.)

Pasen was eindelijk daar. Met een grote groep van de christelijke communauteit trokken we naar de paaswake ‘en sotrama’. Deze bracht ons van het terrein van de zusters naar de parochie. Hiervoor had Theo gediscusieerd want normaalgezien moet je eerst een half uur stappen naar de politiepost om daar het openbaar vervoer te nemen maar de sotrama kwam nu dus tot bij ons.
We zaten goed op elkaar gepakt in het busje maar dat deerde ons niet want er hing een warme vreugde in de lucht. We hadden onze instrumenten meegenomen voor op de terugweg. Juist op tijd kwamen we aan. De wake werd gehouden op de binnenplaats van de parochie want de ‘kerk’, te vergelijken met een grote living, is te klein om te vieren met alle parochianen. Om een beeld te geven van de reikwijdte van de parochie: zij telt 22 gemeenschappen.
Terwijl de anderen een plaatsje zochten, verkochten Theo en ik nog snel de overgebleven kaarsen. Het duurde niet lang of we waren uitverkocht want vele mensen hadden hun kaarsen vergeten. Hier is het de gewoonte dat de mensen zelf hun kaarsen meebrengen voor de hernieuwing van hun doopbelofte.
De viering werd voorgegaan door François, een jonge priester die ik zeer graag hoor spreken. Hij is zeer eenvoudig en echt. Telkens als hij ons ziet, vraagt hij iets in het Bambara maar mijn vorderingen zijn niet zo denderend. Ik versta nagenoeg niets.

Deze paaswake was wel heel bijzonder want 8 mensen werden gedoopt en één van hen was Soungalo, nu Julien genoemd. Julien behoort tot onze Christelijke gemeenschap te Niamana. Hij is een goedlachse jongen , goed van hart en steeds paraat te helpen. Hij heeft lang afgeteld naar dit moment van Christen worden. Tijdens de goede week liep hij met de kriebels in de buik want telkens ik hem tegenkwam, herinnerde hij mij: “Le jour s’approche!” Julien woont op het terrein van de zusters, in de barak waar Eva voordien woonde want hij is één van de werknemers van Jean – Paul Ouattara, de ondernemer van heel het project hier. Jean – Paul is trouwens zijn peter geworden. Hij was al familie hoor.
Met de broer van Jean – Paul, George, zijn we een keer gaan zwemmen. Daarover schreef ik eerder al. De familie Ouattara is enorm rijk, terwijl de mensen die voor hen werken van een heel andere klasse zijn.
Je valt achterover als je hoort wat een gewoon werknemer die van 8 tot 18 werkt, verdient per dag. 1500 CFA! Dit is gelijk aan 2 euro en een klets. En daarvan leven deze mensen. Chaka bijvoorbeeld is één van hen. Hij is vader van 5 kinderen.
Voor hetgeen ik zie op de werf werken deze mensen keihard. Met pikhouwelen gaan ze de strijd aan met de droge steenharde grond, onder de blakende zon.
Op dit moment zijn we in de heetste periode van het jaar. In de zon kan de temperatuur oplopen tot 50°C. Ik hou het geen 10 minuten uit in deze hitte!
Dat merkte ik toen ik vanmorgen te eten gaf aan Aminata, Ousmane en Modibo, 3 van onze adoptiekinderen. Ik geef ze iedere dag tijdens de speeltijd pap aangereikt met vitaminen. Dit gebeurt discreet achter het schoolgebouw maar om 11u is daar geen schaduw meer. Ik zie dat de kinderen geen last hebben van de zon maar ik voel hoe vervaarlijk de stralen neerpriemen op mijn hoofd.

Nu om verder te gaan met mijn paasverhaal...
Om middernacht keerden we huiswaarts en gedurende heel de weg hebben we gezongen. Het ene lied achter het andere met Vincent die al dansend in het midden van de sotrama de maat sloeg. Het was fantastisch!
Aangekomen bij de zusters, hebben we de stereo geïnstalleerd en hebben we wat lekkers bovengehaald. De zusters hadden voor bissap gezorgd, Eva had cake gebakken en er was ook overheerlijke Belgische Côte d’or chocolade die ons moeke meegebracht had.
Tot in de vroege uurtjes hebben we gedanst, gebabbeld en gelachen. Sika Sika kwam mijn oren uit!
Op Pasen zijn we wat langer in ons bed blijven liggen. Marta en ik hebben op het gemak samen ontbeten en hebben onze paaswensen doorgemaild. Tegen de middag kwamen de zusters terug van de paasviering en hebben we in communauteit gevierd met frietjes en gebraden kip…en natuurlijk hebben we ook het geschenk van de klokken bovengehaald. De paaseitjes vielen erg in de smaak!!! Bedankt moeke.
In de namiddag rendez – vous bij de familie Raymondo! Tegen half 5 was de zon wat gezakt en begaven we ons op weg. We kwamen als eerste aan. Zoals gewoonlijk werden we hartelijk welkom geheten door Sidonie, Marie, Theo, Vincent en Ignace. Het duurde niet lang of ook de anderen kwamen toe: Pierre met zijn neefje Rafaël en een vriend, Josephine en haar oudere zus Sylvie, 2 Togolezen wiens namen ik steeds vergeet en natuurlijk Valentine, Leonce en de kleine Vincent. Zij wonen op dezelfde koer!

Hier in Mali leeft het overgrote deel van de mensen in een huis dat uitgeeft op een ommuurde gemeenschappelijke koer. Op deze koer gebeurt alles: koken, wassen, slachten, thee drinken (belangrijk voor de Malinezen), commerce voorbereiden…. De Malinezen staan niet bekend als werkers maar als commercanten.
Aan de kant van de weg zie je overal stalletjes met fruit, tabakwaren (spotgoedkoop), frisdrank, bissap, snoeperijen. Vele vrouwen maken hier eten klaar. Ze behelpen zich met een vuurtje, kolen, een pan, enkele bordjes en etenswaren. Voor het overgrote deel van de analfabete vrouwen is dit de enige manier om iets te verdienen!

Terug naar het paasfeest. Omdat het te warm wat in het salon hebben we ons verplaatst naar het dak. Daar was ‘t amusement verzekerd: moppen tappen, ieder zong een lied uit zijn streek, de ene lachbui na de andere.
Lang zijn we niet gebleven want Bernarda wil niet dat we ‘s nachts nog een wandelingetje maken, bovendien begon het een beetje te druppelen en wilden we voor de regen thuis zijn. Theo, Ignace en Vincent vergezelden ons tot bij de zusters. Dat doen ze trouwens altijd als het al donker is want je weet maar nooit wat je op je weg tegenkomt. Een slang, een schorpioen of één of ander onbekend beestje. Het loopt er allemaal vrij rond.

Op paasmaandag vroeg in de ochtend zijn we met Zr. Edith en Zr Rosanna naar Sibi vertrokken, een toeristisch dorpje tegen de grens met Guinée Conakry. Het was een eindje rijden dus heb ik mijn voorzorgen genomen en heb ik niet te veel gedronken bij het ontbijt ;) Ik hoorde Zr Rosanna al afkomen : ‘Tu es pire que les vieilles!’
Bon, onderweg hebben we geen plaspauze moeten houden.
De weg was voor het grootste deel geasfalteerd. Dat was een geluk.

Het was al een jaar geleden dat Rosanna in Sibi bezocht had en ze wist niet juist meer waar het was dus zijn we eerst te ver gereden. Maar na hier en daar vragen, Edith haalde haar beste Bambara boven, hebben we het dan toch gevonden.
Het dorp was niet dat wat ik verwacht had. Het was gebouwd voor een filmopname en diende nu als camping: een tiental hutten rond een binnenplaats met mangobomen, toiletten, douches en een restaurant-bar. Er worden uitstapjes georganiseerd voor de toeristen die langskomen.
Nu, wij hebben er een heerlijke voormiddag gehad. We hebben ons in de schaduw van de mangobomen geïnstalleerd en hebben genoten van het samen kaarten. ‘Pinacola’ met Rosanna, dat verzekert ambiance!
Ondertussen speelde Edith wat gitaar. Verder hebben we samen gegeten en zijn we vertrokken naar ‘l’île à quatre pattes’, een eilandje waar een bekende Malinese zanger zijn verblijf had om zich te inspireren. We hebben heel wat modderplassen doorploeterd om er te geraken. Het was een heel historie want Rosanna had schrik vast te geraken met de auto hoewel we met een vier maal vier reden.De voorbije nacht was de eerste regen gevallen (24 maart) en dit na 6 maanden droogte!
In feite was er niets te zien op het eilandje maar het was er zalig rustig. We werden er met de kano naartoe gevaren. We hebben wat pootje gebaden en stenen geketst op het water. Het uitzicht op de Niger was prachtig!

Maar in de verte was het onweer al te zien en het zou niet lang meer duren eer het donker zou worden. Daar gingen we dan.
We passeerden massa’s en massa’s mangobomen en zagen hopen en hopen mango’s die werden verkocht aan de kant van de weg. Het seizoen was begonnen, de eerste regen noemen de mensen hier ‘la pluie des mangues’. De mango’s zijn pas lekker en goed wanneer de regen het stof heeft afgespoeld.
Nu eten we dus iedere dag mango !

De vakantie tot hier toe was goed geweest maar later zouden we nieuws ontvangen dat ons leven hier zou veranderen.