Goed gearriveerd

Dag vrienden uit het koude Belgielandje,

Eindelijk krijg ik de kans om iets van me te laten horen. Verschillende factoren maakten het onmogelijk vroeger te mailen. Eerst moest ik wachten op de nieuwe computers (en aangezien ik in Mali ben, gaat het installeren niet zo vlot als ik gewoon ben) dan kon ik niet op internet want de telefoonlijn was voortdurend bezet of moest ik alles afsluiten voor het aankomende onweer...MON DIEU!

Welnu, ik ben goed aangekomen. De reis op zich was heel leuk. Ik heb vele mensen ontmoet een man uit Libië die me alles wist te vertellen over het prachtige Libië dat zeker de moeite waard was om te bezoeken, Azza, een vrouw van Soedanese afkomst die in Gent studeerde en waarmee ik dus Nederlands kon spreken, Thompson, een Ghanees die voortdurend pendelt tussen Frankfurt en Accra en houdt van reizen en als laatste Prof.Mjefren die mij beziggehouden heeft met theoriën over fysica en consoorten. Bon, een allegaartje van mensen en talen.

Ik had vooraf een beetje schrik voor de aankomst want ik wist niet met zekerheid of de zusters mijn laatste mail met afspraken hadden ontvangen…alles ging zoals het moest. De zwoele, warme maar slechte lucht van Bamako overviel me. Ik was in Afrika!!! ik werd opgewacht door Sr. Rozanna. Zij was daar met de ‘taxi’, een oud bakske dat ons naar Centre d'accueil voerde waar we de nacht doorbrachten. Het was te laat om nog naar Niamana te rijden en bovendien was de weg erheen's nachts veel te moeilijk berijdbaar (stenen en diepe plassen)

De eerste dagen had ik verschrikkelijk veel last van de warmte. Vooral de middag was niet te houden. ‘MON DIEU, moet ik dat 10 maanden volhouden!’
Nu ik wat geacclimatiseerd ben, is het doenbaar maar ik hou mijn hart al vast voor maart en april want dan is de hitte het grootst. (Vorige lente sliep Sr. Rozanna met ijszakjes rond zich J)Nu zijn we dus in de koude periode van het jaar.

Op dit moment is er nog niet veel te doen. ‘t Is te zeggen alles moet opgestart worden. Op het terrein van de zusters staan er al 3 gebouwen, de school ‘Marie Auxiliatrice’, de foyer en het gebouw dat bedoeld is voor vrijwilligers maar dat nu gebruikt wordt als leefruimte voor de zusters.
In de school ‘Marie Auxiliatrice’ starten we maandag 17 september met 3 klassen: een kleuterklas, het eerste leerjaar en het eerste middelbaar.
‘t Is een waar avontuur! Sr. Rozanna is directrice en is dus voortdurend bezig met voorbereidingen; leerkrachten zoeken, klassen installeren met tafels en stoelen, uurroosters opstellen,…er komt verschrikkelijk veel bij kijken. Bovendien is het niet gemakkelijk te communiceren met de mensen hier. De officiële taal is het Frans maar de meeste mensen kennen enkel het Bambara, de plaatselijke taal. Gelukkig is er een Malinese vrouw die ons helpt met inschrijvingen. Zij kent beide talen.
Er zijn al 2 inschrijvingen in de kleuterklas, een tiental in het eerste leerjaar en 17 in het eerste middelbaar. Mooi om meet te starten!

Verder is er de foyer, een internaat voor meisjes vanaf 12 jaar. De meisjes zullen niet allemaal hier naar school gaan, verschillende zullen ook naar het Lyceum in de stad gaan. De verantwoordelijke van de foyer is Sr. Edith. Je kan het vergelijken met een moeder die instaat voor vele kinderen (8 op dit moment).
In de foyer is er een wasplaats, een keuken, een plaats om graan te malen, toiletten en douches, een studeerruimte, een eetplaats, een opbergruimte en verschillende slaapzalen. De foyer is voorzien op 80 internen en wanneer we stapelbedden zouden plaatsen 160.
De meisjes zullen alles zelf moeten doen; eten maken, kleren wassen, kuisen…met hulp van ons natuurlijk. Er zal altijd iemand bij de meisjes zijn om te helpen en een oogje in het zeil te houden.
Eind deze week komen de meisjes aan uit verschillende dorpen van honderden km ver, waar ze een totaal ander leven lijden. Het zal dus niet gemakkelijk zijn om hen het leven hier gewoon te maken. Het zal een grote inzet van ons vragen.

Zondagmiddag hebben we met de hele communauteit rond de tafel gezeten; Sr. Bernarda, de overste, Sr. Rozanna, Sr. Edith, Marta en ik. Nu weet ik wat me precies te doen staat. Ik sta in voor het opzetten van een bibliotheek. Daar ben ik nu al mee bezig…boeken klasseren en merken. Stilaan maar zeker vlot het werk. Verder zal ik één uurtje in de week muziek geven in het eerste leerjaar, één activiteit organiseren in de kleuterklas en instaan voor het oratorium op donderdag.
Verder zal ik ook assisteren in de foyer.

Donderdagmiddag hebben de kinderen een vrije middag. Dan wordt er door mij het oratorium georganiseerd, bij ons is dat speelplein. Ik ben dolgelukkig met die taak want ik doe niet liever dan me amuzeren met de kinderen ;). ‘t Is zoals Marta een keer zei: ‘Alle onderwijzers blijven kinderen.’

Marta heeft dezelfde studies gedaan als mij. We zijn ook even oud en het klikt kei goed. Ik heb al gelachen…niet normaal!
We slapen samen op een kamer. Elke nacht moet ik wel een keer naar de wc maar aangezien de kamer afgesloten is met een musquitaire en een deur en de wc niet al te dicht bij is, zorgt dat soms voor problemen. Zeker omdat ik niet altijd de moed heb om direct uit mijn bed te komen. Je kan je wel voorstellen RUSHEN!!!
Marta had hetzelfde probleem. Nu gaan we elke nacht samen naar de wc. En ik kan je verzekeren het gaat veel sneller om de pot te bereiken ;)

Marta komt van Spanje, meer bepaald Catalunya. Gisteren was het het feest van Catalunya en dus heeft ze haar volkslied gezongen naar Malinese gewoonte. Hier in Mali start iedere schooldag met l’hymne national. Terwijl de kinderen stokstijf het lied van hun vaderland zingen, wordt de vlag gehesen. We lachen er vaak mee. In onze ogen lijkt het overdreven, zo’n nationalisme.

Ondertussen ken ik ook al heel wat woorden in het Spaans. Ik hoop hier wat basisspaans te leren.
Op een avond had ik mij gedoucht voor het eten. Ik wilde niet dat mijn voeten vuil zouden worden dus deed ik kousen aan in mijn sandalen. Iets wat ik anders nooit zou doen want ik vind het belachelijk staan. Toen Marta dit zag proeste ze het uit. Aha, guiri! Naar het schijnt dragen vele Europese toeristen die Spanje bezoeken kousen in hun sandalen en worden ze door de jeugd ‘guiri’ genoemd.
Ik was dus meteen gedoopt.

Verder komen we ‘s avonds heel wat padden tegen, vele kleintjes en één grote. Het zijn mama pad en de kindertjes want vader pad heb ik opgegeten….
Zondag zijn we uit eten gegaan en heb ik voor het eerst in mijn leven kikkerbilletjes gegeten. Het is een specialiteit van hier. Verschrikkelijk lekker!!!

Er is juist een nieuw bericht binnengekomen.
De school zal pas beginnen op 1 oktober, dat heeft de regering beslist. Vele dorpen staan onder water en de mensen profiteren van de regenperiode om te werken op het land.
Ook de meisjes van de foyer komen later, rond de 29ste september. Dit geeft ons nog de tijd om voorbereidingen te treffen. Maar we kunnen alvast beginnen met het oratorium voor de kinder in de buurt.

Ik kan nog veel vertellen maar dat laat ik voor de volgende keer.
Ik hoop dat alles goed gaat in België? Is er al schot in de zaak, wat betreft de regering?

Om me te mailen is het beste te sturen naar: deavonturier@yahoo.fr. Bij dit adres ben ik zeker dat de mails aankomen. Hotmail werkt hier niet goed !
Als je mij willen bellen, kan je dat op het vaste nummer 00223 /279.61.63 want op dit moment heb ik nog geen gsm – nummer.
Skype is ook mogelijk maar er zijn heel vaak storingen op de lijn. Mijn skypenaam is ziphiida.

Ik plaats ook mijn uurrooster op de blog. Zo kan je zien wanneer ik bereikbaar ben en wanneer niet! Let wel op. De klok loopt hier twee uur voor op België.

Vele warme groeten,
Tot horens,
Katrien