bericht van maart

Een maand later...
Mensen houden van straffe verhalen! Hier in Mali wordt veel verteld maar ook worden de verhalen vaak voor waar aangenomen. Rosanna vertelde hoe het verhaal van de reuzachtige boa de ronde deed. Op de heuvel van Niamana, trouwens de heuvel die Eva, Marta en ik in oktober beklommen hebben, leeft een boa van 7 lagen. Als hij opgerold is, zou hij dus 7 cirkels hoog zijn. De mensen hebben schrik voor deze enorme slang en zeggen dat het de beschermer van Niamana is. Ik geloof er niet veel van hoewel Rosanna het verhaal toch ook wel vertelde met een ‘pitié-gezichtje’.( Zij heeft een angst voor slangen)

16 maart. Eva had ons uitgenodigd om met Bâ, de chauffeur van Jean-Paul, de ondernemer voor de projecten die hier op het terrein lopen, naar het strand te gaan. Dit lieten we ons geen tweemaal vragen. De gedachte aan een frisse duik met deze hitte deed ons rap beslissen hoewel Marta er zeker van was dat er meer zat achter deze uitnodiging. Bâ is namelijk een jongen die haar fysiek aantrekt maar waar ze, voor alle duidelijkheid, geen relatie mee wil. Eva weet dat Marta een goed contact heeft met Bâ ;) Wilde hij hen op deze manier nog dichter bij elkaar brengen? Om 14 kwam Bâ ons halen. We pikten Eva op en reden richting Bamako.
Het middagje strand was niet zoals ik gedacht had. We waren niet de enige met Bâ en Eva. Een vriendenkliek bracht de middag door aan de Niger. De auto werd tot aan het water gereden. De muziek stond hard. Koeken en drank werd bovengehaald en er was ook voor ‘riz gras’ gezorgd, eten in overvloed dus. We hadden hier met het andere uiterste van de Malinese bevolking te maken. We werden uitgenodigd om eens mee uit te gaan naar een ‘boîte’. Hoewel ik niet discogezind ben, lijkt het mij wel interessant om ook dit milieu gezien te hebben. Maar toch heb ik er wat schrik van. Ik voel mij niet thuis bij deze gasten.

21 maart. Vandaag sloten we al weer het tweede trimester af.
We hielden een half uurtje animatie met de kinderen en lieten ze daarna de film van Harry Potter bekijken terwijl de leerkrachten vergadering hielden. De vergadering was bedoeld om het afgelopen trimester te evalueren maar in feite is het anders uitgedraaid.
Wanneer Rosanna vroeg wie de leiding op zich wou nemen voor het feest van het eind van het schooljaar, viseerden de mannen eerst Sidonie. Want het feest voorbereiden is het werk van de vrouwen! Hum, wat een laksheid…. Toen ze aanvoelden dat Sidonie niet toehapten probeerden ze Marta en ik deze taak toe te schuiven. Ik heb duidelijk gezegd dat dat niet aan ons was. Daar bij, ik had de verantwoordelijkheid van de organisatie van het kerstfeest al op mij genomen. En wie zou dit werk volgend jaar doen, als wij (Marta en ik) er niet zijn.
Amaj, wordt er over feest gesproken dan denken ze enkel aan eten en drinken. Wat is dat voor een mentaliteit! Rosanna voelde zich echt niet goed na deze bijeenkomst. Begrijpelijk!

In een volgende mail vertel ik over het afgelopen paasweekend dat trouwens schitterend is geweest!